Για ένα άλλο τουριστικό μοντέλο
Κάποιες βασικές σκέψεις
Ενόψει της εκστρατείας τους για έναν αειφορικό Τουρισμό και την Ημερίδα που διοργανώνουν με τίτλο «Τουρισμός και Οικολογία» στα Χανιά, στις 4 Οκτωβρίου, οι Οικολόγοι Πράσινοι καταθέτουν κάποιες βασικές σκέψεις:
Επείγουσα η ανάγκη αλλαγής του κυρίαρχου τουριστικού μοντέλου της Ελλάδας
Οι Οικολόγοι Πράσινοι ζητούν γενικότερη αλλαγή κατεύθυνσης, προς ένα Τουρισμό που θα σέβεται το περιβάλλον, που δεν θα τσαλαπατά τις προστατευόμενες περιοχές, τους νόμους και το Σύνταγμα, που δεν θα φοροδιαφεύγει, που θα σέβεται και θα ωφελεί πραγματικά τις τοπικές κοινωνίες και θα συνδέεται με άλλες βιώσιμες τοπικές οικονομικές δραστηριότητες, που θα βασίζεται στην ποιότητα και τη μόρφωση, και όχι στην εκμετάλλευση ανηλίκων και μεταναστών, που θα δημιουργεί ουσιαστικές θέσεις εργασίας με ανθρώπινες εργασιακές συνθήκες για όλους, που δεν θα βάζει τον αγρότη να κουρεύει το γκαζόν ή να κουβαλάει τα μπαστούνια του γκολφ. Προς ένα μη-ενεργοβόρο Τουρισμό που δεν θα στηρίζεται στην υπερκατανάλωση αλλά στην εξοικονόμηση αγαθών και πολύτιμων φυσικών πόρων όπως το νερό, που δεν θα εντείνει τις ήδη ορατές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και την ερημοποίηση, αλλά θα συμβάλλει στην προστασία του περιβάλλοντος και του κλίματος.
Οι πρόσφατες ανθρώπινες τραγωδίες στη Μύκονο αλλά και στη Σαντορίνη – όπου ακόμα βρίσκεται το επικίνδυνο για το θαλάσσιο περιβάλλον κουφάρι του ναυαγίου του Sea Diamond - δεν αποτελούν κεραυνό εν αιθρία. Είναι η κορυφή του παγόβουνου, σημάδια ενός μοντέλου τουρισμού που μετατρέπεται από ευκαιρία σε κατάρα για τις τοπικές κοινωνίες. Οι κάτοικοι τουριστικών περιοχών γίνονται μάρτυρες ή ακόμα και θύματα (βλέπε Ομαλός, Μάλια, Χερσόνησος, Ζάκυνθος, Κέρκυρα) εκτρόπων από έναν ανερχόμενο υπόκοσμο και από μια Πολιτεία που τον ανέχεται. Μετά την καταστροφή των ελληνικών πόλεων και την υποβάθμιση των παράκτιων αστικών περιοχών, η επέλαση του τσιμέντου, του εύκολου χρήματος και των καταναλωτικών συνηθειών μιας μη βιώσιμης συμπεριφοράς απειλεί με πλήρη κατάρρευση τις φυσικές περιοχές που έχουν απομείνει, τις παράκτιες περιοχές και τα νησιά μας, που τείνουν να μετατραπούν σε προάστια Ελληνικών και Ευρωπαϊκών πόλεων με την μετατροπή τους σε περιοχές παραθεριστικής κατοικίας κατοίκων κυρίως υποβαθμισμένων αστικών περιοχών. Φαινόμενα που υποτίθεται μας ωθούν να εγκαταλείψουμε έστω και για λίγο τις απάνθρωπες πόλεις (μποτιλιάρισμα, φασαρία, ρύπανση, σκουπίδια, εκνευρισμός, βία), τείνουν να γίνουν καθεστώς τον Αύγουστο σε πολλά, κάποτε ήσυχα και γαλήνια μέρη, με αντίτιμο, μάλιστα, την αστρονομική άνοδο των τιμών γης και καταναλωτικών αγαθών.
Την ίδια ώρα που τα υπουργικά χείλη εκφέρουν πανηγυρικούς περί αειφορικού τουρισμού, νομίζοντας ότι αποτελεί απλώς το μαγικό πράσινο ραβδί για την περίφημη «επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου», οικονομικά συμφέροντα με τη στήριξη τοπικών παραγόντων και βουλευτών κυρίως από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, επιχειρούν να λεηλατήσουν ακόμη και προστατευόμενες περιοχές που εντάσσονται στο δίκτυο Ευρωπαϊκών Οικοτόπων ΦΥΣΗ 2000, όπως την Στροφυλιά στην Πελοπόννησο, το Λαφονήσι στα Χανιά και τα Σεϊτάνια στη Σάμο.
Παρά τις αντιξοότητες, οάσεις πραγματικά αειφορικού τουρισμού που σέβεται τη φύση και τον πολιτισμό του τόπου επιβιώνουν σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας. Οι Οικολόγοι Πράσινοι ζητούν να υποστηριχθούν και να αποτελέσουν φορείς «καλών παραδειγμάτων» για την αλλαγή συνολικά του τουριστικού μοντέλου στη χώρα μας! Αντί να επιδοτούνται, άμεσα και έμμεσα, πολυεθνικοί όμιλοι-οδοστρωτήρες, αντί να ξεπουλιέται η γη και ο Τουρισμός της χώρας μέσω συγκροτημάτων παραθεριστικών κατοικιών που δίνουν το τελειωτικό χτύπημα στα νησιά και τις φυσικές περιοχές, αντί να προωθούνται με γενναίες επιδοτήσεις φαραωνικά έργα ΠΟΤΑ Μεσσηνίας, Κάβο Σίδερο στο Λασίθι, Νηές στο Βόλο, Αγρο-τουριστική επένδυση στην Αταλάντη), κοντόφθαλμων και μεσοπρόθεσμα καταστροφικών μοντέλων ανάπτυξης, αντί να δημιουργούνται συνεχώς νέα αεροδρόμια για τσάρτερ και νέοι αυτοκινητόδρομοι ενώ παραμελούνται τα μέσα μαζικής μεταφοράς, οι Οικολόγοι Πράσινοι προτείνουν να (υπο)στηριχθεί η ραχοκοκαλιά του Ελληνικού Τουρισμού, η οικογενειακή επιχείρηση. Έτσι θα μπορέσει αφενός να συνδεθεί με ήπιες, Περιβαλλοντικά συμβατές μορφές τουρισμού που θα αναδεικνύουν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της κάθε περιοχής και αφετέρου να πετύχει υψηλές οικολογικές αποδόσεις, με την ανάπτυξη των αναγκαίων υποδομών και συμπεριφορών για εξοικονόμηση νερού και πρώτων υλών, για βελτίωση της ενεργειακής αποδοτικότητας των κτιρίων και τον περιορισμό της σπατάλης ενέργειας. Μεταξύ των πολλών πλεονεκτημάτων, είναι και η – μέσω αυτής της πολιτικής - δημιουργία ισχυρών «συμφερόντων» και εργαλείων διατήρησης και βιώσιμης διαχείρισης του φυσικού και πολιτισμικού μας πλούτου μακροχρόνια, η δημιουργία πραγματικά βιώσιμων τοπικών οικονομικών δραστηριοτήτων και η οικολογικά – κοινωνικά βιώσιμη ανάπτυξη της υπαίθρου.
Το φυσικό περιβάλλον, τα μονοπάτια, η τοπική αρχιτεκτονική, το αγροτικό τοπίο, ο κοινωνικός ιστός της ελληνικής υπαίθρου, ο οικογενειακός χαρακτήρας του τουρισμού, η αυθεντικότητα, οι παραδόσεις, η διατροφή, το ελληνικό μέτρο, αποτελούν – αν και υποτιμώνται - τον πραγματικό μαγνήτη για τα (ήδη πολλά) εκατομμύρια επισκεπτών. Ο μιμητισμός παρωχημένων προτύπων, όπως τα γκολφ σε άνυδρες και άλλες περιοχές, η υπερβολή και η χλιδή σε περιοχές που ανέδειξαν κάποτε τον πολιτισμό του μέτρου και της ποιότητας, οι περίκλειστες μεγάλες τουριστικές μονάδες, αλλά και τα ποτά «μπόμπες», οι μπράβοι, ο σεξοτουρισμός, τα φτηνά πακέτα που δεν αφήνουν τίποτε, ή η εργοδοτική ασυδοσία δεν προσφέρουν πραγματικά στην κοινωνία και την οικονομία. Ας αφήσουμε το γκαζόν, τη χλιδή, τις τρύπες του γκολφ και τις τρύπες στο νερό σ’ αυτούς που δεν έχουν κάτι άλλο να αναδείξουν.
Πρέπει η Κυβέρνηση, αλλά και μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος, να σταματήσει να αντιμετωπίζει τον Τουρισμό ως μία ακόμα βιομηχανία, και μάλιστα «βαριά», η οποία συνεισφέρει με κάποιο μαγικό τρόπο ‘αόρατα’ δισεκατομμύρια και δεν απαιτεί ιδιαίτερη υπουργική ενασχόληση παρά κοσμητικές παρεμβάσεις και κοσμικές εκδηλώσεις. Ας διδαχθεί από τα λάθη άλλων τουριστικών χωρών όπως η Ισπανία αλλά και η γειτονική Βουλγαρία που τώρα γκρεμίζουν! Και ας βοηθήσουν να οικοδομηθεί ένας μοντέλο τουρισμού που μας αρμόζει, που να αναδεικνύει αντί να καταστρέφει, να αναβαθμίζει αντί να υποβαθμίζει, να σέβεται αντί να στρεβλώνει, να αξιοποιεί αντί να απαξιώνει. Καθώς σημαντικά τμήματα τόσο των τοπικών κοινωνιών και φορέων όσο και του τουριστικού τομέα φαίνεται ότι αρχίζουν να αναζητούν μια διαφορετική πορεία στον τουρισμό, αξίζει να συνεργαστούμε και να αποτελέσουμε από κοινού μια δύναμη που θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά και θα ανοίξει οικολογικά βιώσιμα μονοπάτια.
30/8/08
ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ
Για ένα άλλο τουριστικό μοντέλο
Κάποιες βασικές σκέψεις
Ενόψει της εκστρατείας τους για έναν αειφορικό Τουρισμό και την Ημερίδα που διοργανώνουν με τίτλο «Τουρισμός και Οικολογία» στα Χανιά, στις 4 Οκτωβρίου, οι Οικολόγοι Πράσινοι καταθέτουν κάποιες βασικές σκέψεις:
Επείγουσα η ανάγκη αλλαγής του κυρίαρχου τουριστικού μοντέλου της Ελλάδας
Οι Οικολόγοι Πράσινοι ζητούν γενικότερη αλλαγή κατεύθυνσης, προς ένα Τουρισμό που θα σέβεται το περιβάλλον, που δεν θα τσαλαπατά τις προστατευόμενες περιοχές, τους νόμους και το Σύνταγμα, που δεν θα φοροδιαφεύγει, που θα σέβεται και θα ωφελεί πραγματικά τις τοπικές κοινωνίες και θα συνδέεται με άλλες βιώσιμες τοπικές οικονομικές δραστηριότητες, που θα βασίζεται στην ποιότητα και τη μόρφωση, και όχι στην εκμετάλλευση ανηλίκων και μεταναστών, που θα δημιουργεί ουσιαστικές θέσεις εργασίας με ανθρώπινες εργασιακές συνθήκες για όλους, που δεν θα βάζει τον αγρότη να κουρεύει το γκαζόν ή να κουβαλάει τα μπαστούνια του γκολφ. Προς ένα μη-ενεργοβόρο Τουρισμό που δεν θα στηρίζεται στην υπερκατανάλωση αλλά στην εξοικονόμηση αγαθών και πολύτιμων φυσικών πόρων όπως το νερό, που δεν θα εντείνει τις ήδη ορατές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και την ερημοποίηση, αλλά θα συμβάλλει στην προστασία του περιβάλλοντος και του κλίματος.
Οι πρόσφατες ανθρώπινες τραγωδίες στη Μύκονο αλλά και στη Σαντορίνη – όπου ακόμα βρίσκεται το επικίνδυνο για το θαλάσσιο περιβάλλον κουφάρι του ναυαγίου του Sea Diamond - δεν αποτελούν κεραυνό εν αιθρία. Είναι η κορυφή του παγόβουνου, σημάδια ενός μοντέλου τουρισμού που μετατρέπεται από ευκαιρία σε κατάρα για τις τοπικές κοινωνίες. Οι κάτοικοι τουριστικών περιοχών γίνονται μάρτυρες ή ακόμα και θύματα (βλέπε Ομαλός, Μάλια, Χερσόνησος, Ζάκυνθος, Κέρκυρα) εκτρόπων από έναν ανερχόμενο υπόκοσμο και από μια Πολιτεία που τον ανέχεται. Μετά την καταστροφή των ελληνικών πόλεων και την υποβάθμιση των παράκτιων αστικών περιοχών, η επέλαση του τσιμέντου, του εύκολου χρήματος και των καταναλωτικών συνηθειών μιας μη βιώσιμης συμπεριφοράς απειλεί με πλήρη κατάρρευση τις φυσικές περιοχές που έχουν απομείνει, τις παράκτιες περιοχές και τα νησιά μας, που τείνουν να μετατραπούν σε προάστια Ελληνικών και Ευρωπαϊκών πόλεων με την μετατροπή τους σε περιοχές παραθεριστικής κατοικίας κατοίκων κυρίως υποβαθμισμένων αστικών περιοχών. Φαινόμενα που υποτίθεται μας ωθούν να εγκαταλείψουμε έστω και για λίγο τις απάνθρωπες πόλεις (μποτιλιάρισμα, φασαρία, ρύπανση, σκουπίδια, εκνευρισμός, βία), τείνουν να γίνουν καθεστώς τον Αύγουστο σε πολλά, κάποτε ήσυχα και γαλήνια μέρη, με αντίτιμο, μάλιστα, την αστρονομική άνοδο των τιμών γης και καταναλωτικών αγαθών.
Την ίδια ώρα που τα υπουργικά χείλη εκφέρουν πανηγυρικούς περί αειφορικού τουρισμού, νομίζοντας ότι αποτελεί απλώς το μαγικό πράσινο ραβδί για την περίφημη «επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου», οικονομικά συμφέροντα με τη στήριξη τοπικών παραγόντων και βουλευτών κυρίως από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, επιχειρούν να λεηλατήσουν ακόμη και προστατευόμενες περιοχές που εντάσσονται στο δίκτυο Ευρωπαϊκών Οικοτόπων ΦΥΣΗ 2000, όπως την Στροφυλιά στην Πελοπόννησο, το Λαφονήσι στα Χανιά και τα Σεϊτάνια στη Σάμο.
Παρά τις αντιξοότητες, οάσεις πραγματικά αειφορικού τουρισμού που σέβεται τη φύση και τον πολιτισμό του τόπου επιβιώνουν σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας. Οι Οικολόγοι Πράσινοι ζητούν να υποστηριχθούν και να αποτελέσουν φορείς «καλών παραδειγμάτων» για την αλλαγή συνολικά του τουριστικού μοντέλου στη χώρα μας! Αντί να επιδοτούνται, άμεσα και έμμεσα, πολυεθνικοί όμιλοι-οδοστρωτήρες, αντί να ξεπουλιέται η γη και ο Τουρισμός της χώρας μέσω συγκροτημάτων παραθεριστικών κατοικιών που δίνουν το τελειωτικό χτύπημα στα νησιά και τις φυσικές περιοχές, αντί να προωθούνται με γενναίες επιδοτήσεις φαραωνικά έργα ΠΟΤΑ Μεσσηνίας, Κάβο Σίδερο στο Λασίθι, Νηές στο Βόλο, Αγρο-τουριστική επένδυση στην Αταλάντη), κοντόφθαλμων και μεσοπρόθεσμα καταστροφικών μοντέλων ανάπτυξης, αντί να δημιουργούνται συνεχώς νέα αεροδρόμια για τσάρτερ και νέοι αυτοκινητόδρομοι ενώ παραμελούνται τα μέσα μαζικής μεταφοράς, οι Οικολόγοι Πράσινοι προτείνουν να (υπο)στηριχθεί η ραχοκοκαλιά του Ελληνικού Τουρισμού, η οικογενειακή επιχείρηση. Έτσι θα μπορέσει αφενός να συνδεθεί με ήπιες, Περιβαλλοντικά συμβατές μορφές τουρισμού που θα αναδεικνύουν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της κάθε περιοχής και αφετέρου να πετύχει υψηλές οικολογικές αποδόσεις, με την ανάπτυξη των αναγκαίων υποδομών και συμπεριφορών για εξοικονόμηση νερού και πρώτων υλών, για βελτίωση της ενεργειακής αποδοτικότητας των κτιρίων και τον περιορισμό της σπατάλης ενέργειας. Μεταξύ των πολλών πλεονεκτημάτων, είναι και η – μέσω αυτής της πολιτικής - δημιουργία ισχυρών «συμφερόντων» και εργαλείων διατήρησης και βιώσιμης διαχείρισης του φυσικού και πολιτισμικού μας πλούτου μακροχρόνια, η δημιουργία πραγματικά βιώσιμων τοπικών οικονομικών δραστηριοτήτων και η οικολογικά – κοινωνικά βιώσιμη ανάπτυξη της υπαίθρου.
Το φυσικό περιβάλλον, τα μονοπάτια, η τοπική αρχιτεκτονική, το αγροτικό τοπίο, ο κοινωνικός ιστός της ελληνικής υπαίθρου, ο οικογενειακός χαρακτήρας του τουρισμού, η αυθεντικότητα, οι παραδόσεις, η διατροφή, το ελληνικό μέτρο, αποτελούν – αν και υποτιμώνται - τον πραγματικό μαγνήτη για τα (ήδη πολλά) εκατομμύρια επισκεπτών. Ο μιμητισμός παρωχημένων προτύπων, όπως τα γκολφ σε άνυδρες και άλλες περιοχές, η υπερβολή και η χλιδή σε περιοχές που ανέδειξαν κάποτε τον πολιτισμό του μέτρου και της ποιότητας, οι περίκλειστες μεγάλες τουριστικές μονάδες, αλλά και τα ποτά «μπόμπες», οι μπράβοι, ο σεξοτουρισμός, τα φτηνά πακέτα που δεν αφήνουν τίποτε, ή η εργοδοτική ασυδοσία δεν προσφέρουν πραγματικά στην κοινωνία και την οικονομία. Ας αφήσουμε το γκαζόν, τη χλιδή, τις τρύπες του γκολφ και τις τρύπες στο νερό σ’ αυτούς που δεν έχουν κάτι άλλο να αναδείξουν.
Πρέπει η Κυβέρνηση, αλλά και μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος, να σταματήσει να αντιμετωπίζει τον Τουρισμό ως μία ακόμα βιομηχανία, και μάλιστα «βαριά», η οποία συνεισφέρει με κάποιο μαγικό τρόπο ‘αόρατα’ δισεκατομμύρια και δεν απαιτεί ιδιαίτερη υπουργική ενασχόληση παρά κοσμητικές παρεμβάσεις και κοσμικές εκδηλώσεις. Ας διδαχθεί από τα λάθη άλλων τουριστικών χωρών όπως η Ισπανία αλλά και η γειτονική Βουλγαρία που τώρα γκρεμίζουν! Και ας βοηθήσουν να οικοδομηθεί ένας μοντέλο τουρισμού που μας αρμόζει, που να αναδεικνύει αντί να καταστρέφει, να αναβαθμίζει αντί να υποβαθμίζει, να σέβεται αντί να στρεβλώνει, να αξιοποιεί αντί να απαξιώνει. Καθώς σημαντικά τμήματα τόσο των τοπικών κοινωνιών και φορέων όσο και του τουριστικού τομέα φαίνεται ότι αρχίζουν να αναζητούν μια διαφορετική πορεία στον τουρισμό, αξίζει να συνεργαστούμε και να αποτελέσουμε από κοινού μια δύναμη που θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά και θα ανοίξει οικολογικά βιώσιμα μονοπάτια.
Κάποιες βασικές σκέψεις
Ενόψει της εκστρατείας τους για έναν αειφορικό Τουρισμό και την Ημερίδα που διοργανώνουν με τίτλο «Τουρισμός και Οικολογία» στα Χανιά, στις 4 Οκτωβρίου, οι Οικολόγοι Πράσινοι καταθέτουν κάποιες βασικές σκέψεις:
Επείγουσα η ανάγκη αλλαγής του κυρίαρχου τουριστικού μοντέλου της Ελλάδας
Οι Οικολόγοι Πράσινοι ζητούν γενικότερη αλλαγή κατεύθυνσης, προς ένα Τουρισμό που θα σέβεται το περιβάλλον, που δεν θα τσαλαπατά τις προστατευόμενες περιοχές, τους νόμους και το Σύνταγμα, που δεν θα φοροδιαφεύγει, που θα σέβεται και θα ωφελεί πραγματικά τις τοπικές κοινωνίες και θα συνδέεται με άλλες βιώσιμες τοπικές οικονομικές δραστηριότητες, που θα βασίζεται στην ποιότητα και τη μόρφωση, και όχι στην εκμετάλλευση ανηλίκων και μεταναστών, που θα δημιουργεί ουσιαστικές θέσεις εργασίας με ανθρώπινες εργασιακές συνθήκες για όλους, που δεν θα βάζει τον αγρότη να κουρεύει το γκαζόν ή να κουβαλάει τα μπαστούνια του γκολφ. Προς ένα μη-ενεργοβόρο Τουρισμό που δεν θα στηρίζεται στην υπερκατανάλωση αλλά στην εξοικονόμηση αγαθών και πολύτιμων φυσικών πόρων όπως το νερό, που δεν θα εντείνει τις ήδη ορατές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και την ερημοποίηση, αλλά θα συμβάλλει στην προστασία του περιβάλλοντος και του κλίματος.
Οι πρόσφατες ανθρώπινες τραγωδίες στη Μύκονο αλλά και στη Σαντορίνη – όπου ακόμα βρίσκεται το επικίνδυνο για το θαλάσσιο περιβάλλον κουφάρι του ναυαγίου του Sea Diamond - δεν αποτελούν κεραυνό εν αιθρία. Είναι η κορυφή του παγόβουνου, σημάδια ενός μοντέλου τουρισμού που μετατρέπεται από ευκαιρία σε κατάρα για τις τοπικές κοινωνίες. Οι κάτοικοι τουριστικών περιοχών γίνονται μάρτυρες ή ακόμα και θύματα (βλέπε Ομαλός, Μάλια, Χερσόνησος, Ζάκυνθος, Κέρκυρα) εκτρόπων από έναν ανερχόμενο υπόκοσμο και από μια Πολιτεία που τον ανέχεται. Μετά την καταστροφή των ελληνικών πόλεων και την υποβάθμιση των παράκτιων αστικών περιοχών, η επέλαση του τσιμέντου, του εύκολου χρήματος και των καταναλωτικών συνηθειών μιας μη βιώσιμης συμπεριφοράς απειλεί με πλήρη κατάρρευση τις φυσικές περιοχές που έχουν απομείνει, τις παράκτιες περιοχές και τα νησιά μας, που τείνουν να μετατραπούν σε προάστια Ελληνικών και Ευρωπαϊκών πόλεων με την μετατροπή τους σε περιοχές παραθεριστικής κατοικίας κατοίκων κυρίως υποβαθμισμένων αστικών περιοχών. Φαινόμενα που υποτίθεται μας ωθούν να εγκαταλείψουμε έστω και για λίγο τις απάνθρωπες πόλεις (μποτιλιάρισμα, φασαρία, ρύπανση, σκουπίδια, εκνευρισμός, βία), τείνουν να γίνουν καθεστώς τον Αύγουστο σε πολλά, κάποτε ήσυχα και γαλήνια μέρη, με αντίτιμο, μάλιστα, την αστρονομική άνοδο των τιμών γης και καταναλωτικών αγαθών.
Την ίδια ώρα που τα υπουργικά χείλη εκφέρουν πανηγυρικούς περί αειφορικού τουρισμού, νομίζοντας ότι αποτελεί απλώς το μαγικό πράσινο ραβδί για την περίφημη «επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου», οικονομικά συμφέροντα με τη στήριξη τοπικών παραγόντων και βουλευτών κυρίως από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, επιχειρούν να λεηλατήσουν ακόμη και προστατευόμενες περιοχές που εντάσσονται στο δίκτυο Ευρωπαϊκών Οικοτόπων ΦΥΣΗ 2000, όπως την Στροφυλιά στην Πελοπόννησο, το Λαφονήσι στα Χανιά και τα Σεϊτάνια στη Σάμο.
Παρά τις αντιξοότητες, οάσεις πραγματικά αειφορικού τουρισμού που σέβεται τη φύση και τον πολιτισμό του τόπου επιβιώνουν σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας. Οι Οικολόγοι Πράσινοι ζητούν να υποστηριχθούν και να αποτελέσουν φορείς «καλών παραδειγμάτων» για την αλλαγή συνολικά του τουριστικού μοντέλου στη χώρα μας! Αντί να επιδοτούνται, άμεσα και έμμεσα, πολυεθνικοί όμιλοι-οδοστρωτήρες, αντί να ξεπουλιέται η γη και ο Τουρισμός της χώρας μέσω συγκροτημάτων παραθεριστικών κατοικιών που δίνουν το τελειωτικό χτύπημα στα νησιά και τις φυσικές περιοχές, αντί να προωθούνται με γενναίες επιδοτήσεις φαραωνικά έργα ΠΟΤΑ Μεσσηνίας, Κάβο Σίδερο στο Λασίθι, Νηές στο Βόλο, Αγρο-τουριστική επένδυση στην Αταλάντη), κοντόφθαλμων και μεσοπρόθεσμα καταστροφικών μοντέλων ανάπτυξης, αντί να δημιουργούνται συνεχώς νέα αεροδρόμια για τσάρτερ και νέοι αυτοκινητόδρομοι ενώ παραμελούνται τα μέσα μαζικής μεταφοράς, οι Οικολόγοι Πράσινοι προτείνουν να (υπο)στηριχθεί η ραχοκοκαλιά του Ελληνικού Τουρισμού, η οικογενειακή επιχείρηση. Έτσι θα μπορέσει αφενός να συνδεθεί με ήπιες, Περιβαλλοντικά συμβατές μορφές τουρισμού που θα αναδεικνύουν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της κάθε περιοχής και αφετέρου να πετύχει υψηλές οικολογικές αποδόσεις, με την ανάπτυξη των αναγκαίων υποδομών και συμπεριφορών για εξοικονόμηση νερού και πρώτων υλών, για βελτίωση της ενεργειακής αποδοτικότητας των κτιρίων και τον περιορισμό της σπατάλης ενέργειας. Μεταξύ των πολλών πλεονεκτημάτων, είναι και η – μέσω αυτής της πολιτικής - δημιουργία ισχυρών «συμφερόντων» και εργαλείων διατήρησης και βιώσιμης διαχείρισης του φυσικού και πολιτισμικού μας πλούτου μακροχρόνια, η δημιουργία πραγματικά βιώσιμων τοπικών οικονομικών δραστηριοτήτων και η οικολογικά – κοινωνικά βιώσιμη ανάπτυξη της υπαίθρου.
Το φυσικό περιβάλλον, τα μονοπάτια, η τοπική αρχιτεκτονική, το αγροτικό τοπίο, ο κοινωνικός ιστός της ελληνικής υπαίθρου, ο οικογενειακός χαρακτήρας του τουρισμού, η αυθεντικότητα, οι παραδόσεις, η διατροφή, το ελληνικό μέτρο, αποτελούν – αν και υποτιμώνται - τον πραγματικό μαγνήτη για τα (ήδη πολλά) εκατομμύρια επισκεπτών. Ο μιμητισμός παρωχημένων προτύπων, όπως τα γκολφ σε άνυδρες και άλλες περιοχές, η υπερβολή και η χλιδή σε περιοχές που ανέδειξαν κάποτε τον πολιτισμό του μέτρου και της ποιότητας, οι περίκλειστες μεγάλες τουριστικές μονάδες, αλλά και τα ποτά «μπόμπες», οι μπράβοι, ο σεξοτουρισμός, τα φτηνά πακέτα που δεν αφήνουν τίποτε, ή η εργοδοτική ασυδοσία δεν προσφέρουν πραγματικά στην κοινωνία και την οικονομία. Ας αφήσουμε το γκαζόν, τη χλιδή, τις τρύπες του γκολφ και τις τρύπες στο νερό σ’ αυτούς που δεν έχουν κάτι άλλο να αναδείξουν.
Πρέπει η Κυβέρνηση, αλλά και μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος, να σταματήσει να αντιμετωπίζει τον Τουρισμό ως μία ακόμα βιομηχανία, και μάλιστα «βαριά», η οποία συνεισφέρει με κάποιο μαγικό τρόπο ‘αόρατα’ δισεκατομμύρια και δεν απαιτεί ιδιαίτερη υπουργική ενασχόληση παρά κοσμητικές παρεμβάσεις και κοσμικές εκδηλώσεις. Ας διδαχθεί από τα λάθη άλλων τουριστικών χωρών όπως η Ισπανία αλλά και η γειτονική Βουλγαρία που τώρα γκρεμίζουν! Και ας βοηθήσουν να οικοδομηθεί ένας μοντέλο τουρισμού που μας αρμόζει, που να αναδεικνύει αντί να καταστρέφει, να αναβαθμίζει αντί να υποβαθμίζει, να σέβεται αντί να στρεβλώνει, να αξιοποιεί αντί να απαξιώνει. Καθώς σημαντικά τμήματα τόσο των τοπικών κοινωνιών και φορέων όσο και του τουριστικού τομέα φαίνεται ότι αρχίζουν να αναζητούν μια διαφορετική πορεία στον τουρισμό, αξίζει να συνεργαστούμε και να αποτελέσουμε από κοινού μια δύναμη που θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά και θα ανοίξει οικολογικά βιώσιμα μονοπάτια.
28/8/08
Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο "ΑΤΟΦΙΟΣ"
΄Εμαθα πρόσφατα ότι υπάρχει μια θεωρία που πραγματεύεται τη φορολόγηση της ανάπαυσης. Δηλαδή γίνεται προσπάθεια να κοστολογηθεί το δικαίωμα στην τεμπελιά. Αλλά, παρά τις προσπάθειες των εμπνευστών για την εφαρμογή της στην οικονομική πολιτική των κρατών υπάρχει παταγώδης αποτυχία λόγω των πρακτικών δυσχερειών που συναντούν.
Συγκεκριμένα, υποστηρίζεται η άποψη ότι όταν κάποιος δεν εργάζεται θα πρέπει να φορολογείται, διότι εκουσίως επιλέγει την ανάπαυση, την οποία αξιολογεί περισσότερο από το εισόδημα που θα είχε αν εργαζόταν.
Η ανάπαυση δε, σύμφωνα μ’ αυτούς, αποτελεί κατανάλωση και εμπίπτει, υπό την έννοια του διαφυγόντος εισοδήματος στην κατηγορία του φόρου φυσικών προσώπων.
Η θεωρία αυτή μου θύμισε ένα φίλο μου που κάθε άλλο παρά υποδειγματικός φορολογούμενος είναι. Βεβαίως όχι λόγω φοροδιαφυγής, αλλά εξαιτίας της ελλείψεως στοιχειώδους εισοδήματος.
Φέρει το παρατσούκλι «ατόφιος» και έτσι τον αναγνωρίζουν στο χωριό του και τον βρίσκει ακόμη και ο ταχυδρόμος. ΄Ασχετα πια αν δεν λαβαίνει κανένα γράμμα, γιατί αποφεύγει τις κοινωνικότητες και έχει κινητό τηλέφωνο μόνο για να τον βρίσκουν ελάχιστοι φίλοι του.
Η κεντρική ιδεολογία του πάνω από τριάντα χρόνια είναι η μη εργασία. Δηλαδή αρνείται συνειδητά κάθε εργασιακή σχέση επειδή θεωρεί ότι μέσω της μισθωτής εργασίας το καπιταλιστικό σύστημα κατορθώνει να σε αφομοιώσει.
Με την περίπτωση αυτού του φίλου μου, εξομολογούμαι, κάνω μια εξαίρεση, γιατί ενώ ανήκω ιδεολογικά στο στρατόπεδο των οπαδών της εργασίας και αντιπαθώ γενικώς τους ευρισκόμενους στην απέναντι όχθη, εκτιμώ ιδιαιτέρως τον «ατόφιο» και σέβομαι την προσωπική ιδεολογική του στάση.
Διότι αυτός είναι παράδειγμα για την ενοποιημένη συμπεριφορά του σε πράξη και θεωρία και προπάντων επειδή μόνος ανάμεσα σε ένα κόσμο φοβερό και θανάσιμα ανταγωνιστικό κατορθώνει να επιβιώνει, διατηρώντας το μειλίχιο ύφος του, χωρίς να γίνεται βάρος σε κανένα. Χωρίς εξωτερικές επιβαρύνσεις δηλαδή όπως λένε στην οικονομική επιστήμη.
Και τον παραδέχομαι επίσης, γιατί υπερπηδώντας ολόκληρα κοινωνικά στάδια εξέλιξης, βιώνει στην καθημερινή του ζωή την αντιεξουσία και τον ουτοπικό παράδεισο που εμπνεύστηκε ο Φουριέ.
Θα έλεγε κάποιος ότι όλη την προσπάθειά του να μην ενταχθεί στο σύστημα, ακόμη και αν κινείται στη σφαίρα του ιδεατού, θα έπρεπε να είχε εκτιμηθεί γενικότερα. Και πράγματι, σε ό,τι αφορά τη μικρή κοινωνία του χωριού υπάρχει αποδοχή, συμπάθεια, ακόμη και υποστήριξη απέναντι στο πρόσωπο του φίλου μου. ΄Ισως δε, η αναγνώριση αυτή να εκφράζεται και με το προσωνύμιο, το οποίο διαχρονικά τον συνοδεύει.
Καμιά ένδειξη όμως αποδοχής του δεν έχει εκδηλωθεί μέχρι τώρα και εκ μέρους των υποτιθέμενων κοινωνικών φορέων και των λοιπών μηχανισμών πρόνοιας του κράτους.
Κανονικά για τη συνέπειά του απέναντι στην ιδεολογία του και για την προσπάθειά του τόσα χρόνια να επιβιώσει το σύστημα θα έπρεπε να αναγνωρίζει την ιδιαιτερότητά αυτή και να του παρέχει ένα είδος προστασίας, ίσως και ένα επίδομα συνταξιοδότησης.
Όμως, τα ανωτέρω ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας γιατί το σύστημα όλα δείχνουν καταβάλλει αγωνιώδη προσπάθεια να εντάξει ενεργότερα στους κόλπους του και να υποτάξει με διάφορους τρόπους, έστω και αν αυτό αποδεικνύεται μάταιο και ανέφικτο στην πράξη, ό,τι αμφισβητεί την κυριαρχία του από οικονομική και ιδεολογική άποψη.
Τεκμήριο αυτής της ολοκληρωτικής αντίληψης του κοινωνικού συστήματος είναι ακριβώς αυτή η θεωρία, περί φορολόγησης της ανάπαυσης, στην οποία θα επιθυμούσε να είναι ενταγμένη και η περίπτωση του συνειδητά αέργου φίλου μου.
΄Αραγε ποιές ήταν οι πρακτικές δυσχέρειες των κρατούντων για την επιβολή του ανταποδοτικού τέλους ή φόρου αναπαύσεως ; Ποιοί συντελεστές φορολόγησης θα ίσχυαν σ΄αυτή την περίπτωση;
Πόσο διαφυγόν εισόδημα προσμετρείται στην ενατένηση των ηλιοβασιλεμάτων που απόλαυσε μέχρι σήμερα ο φίλος μου !
Αλήθεια πόσο κοστολογείται ο πρωινός περίπατος και η ποδηλατοδρομία του ευτυχούς «ατόφιου» στην παραλία και πόσο διαφυγόν εισόδημα κρύβεται στην κολυμβητική του προσπάθεια την χειμερινή ή τη θερινή περίοδο !
Σκέφτομαι τα λογιστικά συστήματα και τις οικονομετρικές μεθόδους που επρόκειτο να επινοηθούν προκειμένου να αποτυπωθεί το διαφυγόν αυτό εισόδημα σε χρηματικές μονάδες...
Με επισκέπτεται στο γραφείο μερικές φορές, πάντα με το ίδιο γαλήνιο ύφος και την απορία ζωγραφισμένη στα μάτια του για το εργασιακό άγχος που αντιλαμβάνεται να με διακατέχει.
Ίσως, η ευγένειά του και το καλοπροαίρετο του χαρακτήρα του να τον εμποδίζει στη διατύπωση κάποιων συμβουλών, κενών λέξεων άλλωστε, αφού αρκεί η παρουσία και η ακέραια αύρα που μεταδίδει, για την αναθεώρηση των δικών μου άτεγκτων ιδεών περί την έννοια της φοροφυγής και την επαύξηση του χρόνου ανεμελιάς και σκόλης .
Αγγ. Ζαχαριάδης
Συγκεκριμένα, υποστηρίζεται η άποψη ότι όταν κάποιος δεν εργάζεται θα πρέπει να φορολογείται, διότι εκουσίως επιλέγει την ανάπαυση, την οποία αξιολογεί περισσότερο από το εισόδημα που θα είχε αν εργαζόταν.
Η ανάπαυση δε, σύμφωνα μ’ αυτούς, αποτελεί κατανάλωση και εμπίπτει, υπό την έννοια του διαφυγόντος εισοδήματος στην κατηγορία του φόρου φυσικών προσώπων.
Η θεωρία αυτή μου θύμισε ένα φίλο μου που κάθε άλλο παρά υποδειγματικός φορολογούμενος είναι. Βεβαίως όχι λόγω φοροδιαφυγής, αλλά εξαιτίας της ελλείψεως στοιχειώδους εισοδήματος.
Φέρει το παρατσούκλι «ατόφιος» και έτσι τον αναγνωρίζουν στο χωριό του και τον βρίσκει ακόμη και ο ταχυδρόμος. ΄Ασχετα πια αν δεν λαβαίνει κανένα γράμμα, γιατί αποφεύγει τις κοινωνικότητες και έχει κινητό τηλέφωνο μόνο για να τον βρίσκουν ελάχιστοι φίλοι του.
Η κεντρική ιδεολογία του πάνω από τριάντα χρόνια είναι η μη εργασία. Δηλαδή αρνείται συνειδητά κάθε εργασιακή σχέση επειδή θεωρεί ότι μέσω της μισθωτής εργασίας το καπιταλιστικό σύστημα κατορθώνει να σε αφομοιώσει.
Με την περίπτωση αυτού του φίλου μου, εξομολογούμαι, κάνω μια εξαίρεση, γιατί ενώ ανήκω ιδεολογικά στο στρατόπεδο των οπαδών της εργασίας και αντιπαθώ γενικώς τους ευρισκόμενους στην απέναντι όχθη, εκτιμώ ιδιαιτέρως τον «ατόφιο» και σέβομαι την προσωπική ιδεολογική του στάση.
Διότι αυτός είναι παράδειγμα για την ενοποιημένη συμπεριφορά του σε πράξη και θεωρία και προπάντων επειδή μόνος ανάμεσα σε ένα κόσμο φοβερό και θανάσιμα ανταγωνιστικό κατορθώνει να επιβιώνει, διατηρώντας το μειλίχιο ύφος του, χωρίς να γίνεται βάρος σε κανένα. Χωρίς εξωτερικές επιβαρύνσεις δηλαδή όπως λένε στην οικονομική επιστήμη.
Και τον παραδέχομαι επίσης, γιατί υπερπηδώντας ολόκληρα κοινωνικά στάδια εξέλιξης, βιώνει στην καθημερινή του ζωή την αντιεξουσία και τον ουτοπικό παράδεισο που εμπνεύστηκε ο Φουριέ.
Θα έλεγε κάποιος ότι όλη την προσπάθειά του να μην ενταχθεί στο σύστημα, ακόμη και αν κινείται στη σφαίρα του ιδεατού, θα έπρεπε να είχε εκτιμηθεί γενικότερα. Και πράγματι, σε ό,τι αφορά τη μικρή κοινωνία του χωριού υπάρχει αποδοχή, συμπάθεια, ακόμη και υποστήριξη απέναντι στο πρόσωπο του φίλου μου. ΄Ισως δε, η αναγνώριση αυτή να εκφράζεται και με το προσωνύμιο, το οποίο διαχρονικά τον συνοδεύει.
Καμιά ένδειξη όμως αποδοχής του δεν έχει εκδηλωθεί μέχρι τώρα και εκ μέρους των υποτιθέμενων κοινωνικών φορέων και των λοιπών μηχανισμών πρόνοιας του κράτους.
Κανονικά για τη συνέπειά του απέναντι στην ιδεολογία του και για την προσπάθειά του τόσα χρόνια να επιβιώσει το σύστημα θα έπρεπε να αναγνωρίζει την ιδιαιτερότητά αυτή και να του παρέχει ένα είδος προστασίας, ίσως και ένα επίδομα συνταξιοδότησης.
Όμως, τα ανωτέρω ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας γιατί το σύστημα όλα δείχνουν καταβάλλει αγωνιώδη προσπάθεια να εντάξει ενεργότερα στους κόλπους του και να υποτάξει με διάφορους τρόπους, έστω και αν αυτό αποδεικνύεται μάταιο και ανέφικτο στην πράξη, ό,τι αμφισβητεί την κυριαρχία του από οικονομική και ιδεολογική άποψη.
Τεκμήριο αυτής της ολοκληρωτικής αντίληψης του κοινωνικού συστήματος είναι ακριβώς αυτή η θεωρία, περί φορολόγησης της ανάπαυσης, στην οποία θα επιθυμούσε να είναι ενταγμένη και η περίπτωση του συνειδητά αέργου φίλου μου.
΄Αραγε ποιές ήταν οι πρακτικές δυσχέρειες των κρατούντων για την επιβολή του ανταποδοτικού τέλους ή φόρου αναπαύσεως ; Ποιοί συντελεστές φορολόγησης θα ίσχυαν σ΄αυτή την περίπτωση;
Πόσο διαφυγόν εισόδημα προσμετρείται στην ενατένηση των ηλιοβασιλεμάτων που απόλαυσε μέχρι σήμερα ο φίλος μου !
Αλήθεια πόσο κοστολογείται ο πρωινός περίπατος και η ποδηλατοδρομία του ευτυχούς «ατόφιου» στην παραλία και πόσο διαφυγόν εισόδημα κρύβεται στην κολυμβητική του προσπάθεια την χειμερινή ή τη θερινή περίοδο !
Σκέφτομαι τα λογιστικά συστήματα και τις οικονομετρικές μεθόδους που επρόκειτο να επινοηθούν προκειμένου να αποτυπωθεί το διαφυγόν αυτό εισόδημα σε χρηματικές μονάδες...
Με επισκέπτεται στο γραφείο μερικές φορές, πάντα με το ίδιο γαλήνιο ύφος και την απορία ζωγραφισμένη στα μάτια του για το εργασιακό άγχος που αντιλαμβάνεται να με διακατέχει.
Ίσως, η ευγένειά του και το καλοπροαίρετο του χαρακτήρα του να τον εμποδίζει στη διατύπωση κάποιων συμβουλών, κενών λέξεων άλλωστε, αφού αρκεί η παρουσία και η ακέραια αύρα που μεταδίδει, για την αναθεώρηση των δικών μου άτεγκτων ιδεών περί την έννοια της φοροφυγής και την επαύξηση του χρόνου ανεμελιάς και σκόλης .
Αγγ. Ζαχαριάδης
23/8/08
ΤΟ ΚΟΤΕΤΣΙ ΤΗΣ ΦΡΑΝΤΖΙΝΑΣ
Σε κεντρικό σημείο της κωμοπόλεως, επί αδιανοίκτου δρόμου του εγκεκριμένου σχεδίου πόλεως έτους 1895, βρίσκεται το κοτέτσι της Φραντζίνας.
Τις πρωινές ώρες ακούγονται οι φωνές και τα κακαρίσματα των τροφαντών ορνίθων και των πετεινών τα παρατεταμένα λαλήματα, σε συνδυασμό με τους πάσης φύσεως άλλους θορύβους προερχόμενους από τα βιαστικά ξυπνήματα των ανθρώπων που τρέχουν στην εργασία τους.
Το κοτέτσι αυτό υπάρχει εκεί πλέον της εκατονταετίας παρά τις διακηρύξεις των δημοτικών αρχών, ότι το έργο απαλλοτρίωσης της ιδιοκτησίας αυτής και η εφαρμογή του σχεδίου πόλης θα αποτελέσει το πρωταρχικό μέλημα και την απόδειξη της διοικητικής ικανότητας στην πολιτική τους.
Είναι αλήθεια βέβαια ότι η ιδιοκτησία αυτή, ενώ βρίσκεται σε κεντρικό σημείο, δεν προκαλεί αισθητικά τους διερχόμενους, αφού καλύπτεται έμπροσθεν από το δημοτικό μέγαρο και τη νεότερη κατά πενήντα χρόνια οικία της κυράς Φραντζίνας, που αποτελούν είδος προθήκης του ακαλαίσθητου αυτού και πεπαλαιωμένου πλινθόκτιστου κτίσματος.
Αλλά και πέραν των κακαρισμάτων και των ολίγων οσμών, μέχρι σήμερα η υγειονομική κατάσταση του χώρου είναι ελεγχόμενη και ούτε διαμαρτυρίες ή παράπονα γειτόνων αυτής της περιοχής έχουν υπάρξει, σχετικά με την ύπαρξη βλαβερών εντόμων, συνοικούντων με τα πτηνά του κοτετσιού.
Για τους λόγους αυτούς, υποθέτω, μετά τη πάροδο των πρώτων μετεκλογικών ωρών επί τέσσερις συνεχόμενες γενεές, δεν συνέβη καμία εξέλιξη στο εν λόγω θέμα και οι διακηρύξεις έμειναν τελικά απλές και όμορφες διακηρύξεις, προς δόξαν καταλύματος ορνίθων.
Αλλά όντως δεν ζημιώθηκαν τα γενικότερα συμφέροντα της πόλης από το γεγονός ότι, στον κεντρικό άξονα λειτουργίας της υπάρχει η απαράδεκτη και απαρχαιωμένη αυτή κατάσταση;
Τότε σε τι απέβλεπαν οι σε διαφορετικές περιόδους μελέτες εφαρμογής του σχεδίου που εκπονήθηκαν, όταν αποφαίνονταν όλες για την κατά προτεραιότητα εκτέλεση έργου διάνοιξης οδού, προβλέποντας μάλιστα και βασική οδική αρτηρία συνδεδεμένη με την καρδιά της πόλης;
Tα ερωτήματα αυτά απασχόλησαν τη σκέψη μου μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν βρέθηκε ικανοποιητική απάντηση να εξηγήσει τη στασιμότητα αυτής της κατάστασης.
Εξάλλου και άλλα εξίσου σημαντικά πολεοδομικά προβλήματα ευρίσκονται σε αυξανόμενη αναντιστοιχία με την ανάπτυξη της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της περιοχής. Όπως επί παραδείγματι συμβαίνει σε παρακείμενο δρόμο της ίδιας περιοχής, που δημιουργείται κυκλοφοριακό κομφούζιο από τις νταλίκες μεταφοράς αγροτικών προϊόντων και με τα ακατάπαυστα αυτών κορναρίσματα να ματαιώνουν επιτυχώς την πραγματοποίηση οποιασδήποτε άλλης εκδηλώσεως ή λειτουργίας, την ώρα αυτή.
Έτσι, υπό το βάρος συναισθημάτων απογοήτευσης, κατέληγα επαγωγικά στη ματαιότητα των προσπαθειών για την βελτίωση αυτής της κατάστασης.
Αλλά, αίφνης αναδύθηκε πρωτότυπη ιδέα υπερπηδούσα το ανεπίλυτο πρόβλημα της κατεδάφισης του ορνιθώνα.
Και γιατί, αναρωτήθηκα, θα πρέπει να κατεδαφιστεί το αντιαισθητικό αυτό παράπηγμα;
Μήπως ήδη ολοκληρώθηκε ο χρόνος για την αναμόρφωσή του και την ανάδειξή του σε ένα μνημειακό απομεινάρι του παρελθόντος αυτής της πόλης, το οποίο με κάποιο τρόπο θα εντάσσονταν σε ένα γενικότερο πλάνο οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής, με ευρωπαϊκό πάντα προσανατολισμό και ενίσχυση;
Μήπως οι κοτούλες αυτές, οι οποίες διακρίνονται από το πολύχρωμο των πτερύγων τους και το ζωηρό τους βάδισμα, θα μπορούσαν να αποτελέσουν είδος εκθέματος φυσικής προέλευσης ομορφιάς με μεγάλη μάλιστα χρηστική αξία;
Εννοούσα ότι στο χώρο αυτό θα μπορούσε να κτιστεί και παραδοσιακός φούρνος στον οποίο καθημερινώς θα ψήνονταν χωριάτικα κοτόπουλα σε ταψιά με χυλοπίτες ή κουσκουσέ, προκειμένου να προσφέρονται στους εραστές των γνήσιων γευστικών απολαύσεων.
Παρεπόμενη κοινωνική ωφέλεια σίγουρα θα προκύψει από τη μη εφαρμογή του εγκεκριμένου σχεδίου πόλης, διότι οι περίοικοι της μη διανοιχθείσης οδού θα εξακολουθούν να διασχίζουν, όπως πάντα, μεγάλου εύρους οικοδομικό τετράγωνο, προς σωματική άσκηση και ευεξία.
Επιπρόσθετα δε, ο περιβάλλων χώρος του διατηρητέου κτηρίου μπορεί να εξελιχθεί σε δίκτυο πεζοδρόμων, όπου θα συγκεντρώνονται οι λάτρεις της υγιεινής διατροφής και γενικότερα οι επισκεπτόμενοι τουριστικώς την πόλη.
΄Ετσι παρεμπιπτόντως, θα επιλυθεί και το πρόβλημα με την κυκλοφορία των νταλικών μεταφοράς αγροτικών προϊόντων, ωθούμενο με τον τρόπο αυτό και εκ των πραγμάτων μεταφερόμενο σε άλλο σημείο της πόλης.
Η μικρή αυτή οικονομική μονάδα είναι σίγουρο ότι θα αποτελέσει παράγοντα τοπικής ανάπτυξης της περιοχής και πολύ σύντομα οι θιασώτες άλλων πολεοδομικών παρεμβάσεων θα μεταστραφούν και θα γίνουν υποστηρικτές της διατήρησης του κοτετσιού της κυρά- Φραντζίνας, αναγνωρίζοντας τα πλεονεκτήματα και τα κοινωνικά οφέλη αυτής της πολιτικής.
΄Αγγ. Ζαχαριάδης
Τις πρωινές ώρες ακούγονται οι φωνές και τα κακαρίσματα των τροφαντών ορνίθων και των πετεινών τα παρατεταμένα λαλήματα, σε συνδυασμό με τους πάσης φύσεως άλλους θορύβους προερχόμενους από τα βιαστικά ξυπνήματα των ανθρώπων που τρέχουν στην εργασία τους.
Το κοτέτσι αυτό υπάρχει εκεί πλέον της εκατονταετίας παρά τις διακηρύξεις των δημοτικών αρχών, ότι το έργο απαλλοτρίωσης της ιδιοκτησίας αυτής και η εφαρμογή του σχεδίου πόλης θα αποτελέσει το πρωταρχικό μέλημα και την απόδειξη της διοικητικής ικανότητας στην πολιτική τους.
Είναι αλήθεια βέβαια ότι η ιδιοκτησία αυτή, ενώ βρίσκεται σε κεντρικό σημείο, δεν προκαλεί αισθητικά τους διερχόμενους, αφού καλύπτεται έμπροσθεν από το δημοτικό μέγαρο και τη νεότερη κατά πενήντα χρόνια οικία της κυράς Φραντζίνας, που αποτελούν είδος προθήκης του ακαλαίσθητου αυτού και πεπαλαιωμένου πλινθόκτιστου κτίσματος.
Αλλά και πέραν των κακαρισμάτων και των ολίγων οσμών, μέχρι σήμερα η υγειονομική κατάσταση του χώρου είναι ελεγχόμενη και ούτε διαμαρτυρίες ή παράπονα γειτόνων αυτής της περιοχής έχουν υπάρξει, σχετικά με την ύπαρξη βλαβερών εντόμων, συνοικούντων με τα πτηνά του κοτετσιού.
Για τους λόγους αυτούς, υποθέτω, μετά τη πάροδο των πρώτων μετεκλογικών ωρών επί τέσσερις συνεχόμενες γενεές, δεν συνέβη καμία εξέλιξη στο εν λόγω θέμα και οι διακηρύξεις έμειναν τελικά απλές και όμορφες διακηρύξεις, προς δόξαν καταλύματος ορνίθων.
Αλλά όντως δεν ζημιώθηκαν τα γενικότερα συμφέροντα της πόλης από το γεγονός ότι, στον κεντρικό άξονα λειτουργίας της υπάρχει η απαράδεκτη και απαρχαιωμένη αυτή κατάσταση;
Τότε σε τι απέβλεπαν οι σε διαφορετικές περιόδους μελέτες εφαρμογής του σχεδίου που εκπονήθηκαν, όταν αποφαίνονταν όλες για την κατά προτεραιότητα εκτέλεση έργου διάνοιξης οδού, προβλέποντας μάλιστα και βασική οδική αρτηρία συνδεδεμένη με την καρδιά της πόλης;
Tα ερωτήματα αυτά απασχόλησαν τη σκέψη μου μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν βρέθηκε ικανοποιητική απάντηση να εξηγήσει τη στασιμότητα αυτής της κατάστασης.
Εξάλλου και άλλα εξίσου σημαντικά πολεοδομικά προβλήματα ευρίσκονται σε αυξανόμενη αναντιστοιχία με την ανάπτυξη της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της περιοχής. Όπως επί παραδείγματι συμβαίνει σε παρακείμενο δρόμο της ίδιας περιοχής, που δημιουργείται κυκλοφοριακό κομφούζιο από τις νταλίκες μεταφοράς αγροτικών προϊόντων και με τα ακατάπαυστα αυτών κορναρίσματα να ματαιώνουν επιτυχώς την πραγματοποίηση οποιασδήποτε άλλης εκδηλώσεως ή λειτουργίας, την ώρα αυτή.
Έτσι, υπό το βάρος συναισθημάτων απογοήτευσης, κατέληγα επαγωγικά στη ματαιότητα των προσπαθειών για την βελτίωση αυτής της κατάστασης.
Αλλά, αίφνης αναδύθηκε πρωτότυπη ιδέα υπερπηδούσα το ανεπίλυτο πρόβλημα της κατεδάφισης του ορνιθώνα.
Και γιατί, αναρωτήθηκα, θα πρέπει να κατεδαφιστεί το αντιαισθητικό αυτό παράπηγμα;
Μήπως ήδη ολοκληρώθηκε ο χρόνος για την αναμόρφωσή του και την ανάδειξή του σε ένα μνημειακό απομεινάρι του παρελθόντος αυτής της πόλης, το οποίο με κάποιο τρόπο θα εντάσσονταν σε ένα γενικότερο πλάνο οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής, με ευρωπαϊκό πάντα προσανατολισμό και ενίσχυση;
Μήπως οι κοτούλες αυτές, οι οποίες διακρίνονται από το πολύχρωμο των πτερύγων τους και το ζωηρό τους βάδισμα, θα μπορούσαν να αποτελέσουν είδος εκθέματος φυσικής προέλευσης ομορφιάς με μεγάλη μάλιστα χρηστική αξία;
Εννοούσα ότι στο χώρο αυτό θα μπορούσε να κτιστεί και παραδοσιακός φούρνος στον οποίο καθημερινώς θα ψήνονταν χωριάτικα κοτόπουλα σε ταψιά με χυλοπίτες ή κουσκουσέ, προκειμένου να προσφέρονται στους εραστές των γνήσιων γευστικών απολαύσεων.
Παρεπόμενη κοινωνική ωφέλεια σίγουρα θα προκύψει από τη μη εφαρμογή του εγκεκριμένου σχεδίου πόλης, διότι οι περίοικοι της μη διανοιχθείσης οδού θα εξακολουθούν να διασχίζουν, όπως πάντα, μεγάλου εύρους οικοδομικό τετράγωνο, προς σωματική άσκηση και ευεξία.
Επιπρόσθετα δε, ο περιβάλλων χώρος του διατηρητέου κτηρίου μπορεί να εξελιχθεί σε δίκτυο πεζοδρόμων, όπου θα συγκεντρώνονται οι λάτρεις της υγιεινής διατροφής και γενικότερα οι επισκεπτόμενοι τουριστικώς την πόλη.
΄Ετσι παρεμπιπτόντως, θα επιλυθεί και το πρόβλημα με την κυκλοφορία των νταλικών μεταφοράς αγροτικών προϊόντων, ωθούμενο με τον τρόπο αυτό και εκ των πραγμάτων μεταφερόμενο σε άλλο σημείο της πόλης.
Η μικρή αυτή οικονομική μονάδα είναι σίγουρο ότι θα αποτελέσει παράγοντα τοπικής ανάπτυξης της περιοχής και πολύ σύντομα οι θιασώτες άλλων πολεοδομικών παρεμβάσεων θα μεταστραφούν και θα γίνουν υποστηρικτές της διατήρησης του κοτετσιού της κυρά- Φραντζίνας, αναγνωρίζοντας τα πλεονεκτήματα και τα κοινωνικά οφέλη αυτής της πολιτικής.
΄Αγγ. Ζαχαριάδης
20/8/08
ΔΕΛΤΙΟ (ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΩΝ) ΕΙΔΉΣΕΩΝ
ΑΝΗΜΕΡΑ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ.Αρχισε η ένοπλη σφαγή στο Κοτύχι, από όρθρου βαθέος μέχρι λύχνων αφάς.
Η ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΌ ΤΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΗΛΕΙΑΣ που εκτελεί το έργο εκτροπής χειμάρρων στο Κοτύχι, απλώς...αγνοείται.
ΠΕΡΑΣΑΝ 5 ΗΜΕΡΕΣ κι ακόμη να μας δώσει ο δήμαρχος Λεχαινών τις αναλύσεις για το νερό που...δεν πίνουμε από το δίκτυο του Δήμου. Υπερβολές;
Η ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΑΚΟΜΗ να διακόψει, παρά τη ρητή δέμσευση και αυτονόητη υποχρέωσή της,τη λειτουργία των κεραιών κινητής τηλεφωνίας που λειτουργούν παράνομα στο κέντρο των Λεχαινών...
ΟΙ ΦΩΤΙΕΣ ξανάρχισαν στις καμένες περιοχές...Υπάρχουν ακόμη δάση;
ΦΩΤΟ:Τα κρινάκια επιμένουν ν΄ανθίζουν στις αμμοθίνες της λουρονησίδας του Κοτυχίου...
15/8/08
Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
Δεν πάνε καλά οι άνθρωποι…
Δεν πάνε καθόλου καλά…
Προχθές εκεί κάτω στον Αλφειό, στο Φεστιβάλ, μου θύμισε ο Σωκράτης Μάλαμας μια μεγάλη («βαριά» ή ανάλαφρη, όπως το πάρει κανείς…) κουβέντα που είπε ο υπουργός Οικονομίας κ. Αλογοσκούφης προ καιρού. Δήλωσε ευθαρσώς τον Ιανουάριο του 2006 πως:
«Θα πρέπει να δούμε πώς η προστασία του περιβάλλοντος θα εφαρμόζεται με έναν τρόπο φιλικό προς τις επενδύσεις. Οι επενδύσεις είναι το βασικό ζητούμενο στη νέα εποχή.»
ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ ΣΤΟ BLOG
http://apallou.blogspot.com/
Δεν πάνε καθόλου καλά…
Προχθές εκεί κάτω στον Αλφειό, στο Φεστιβάλ, μου θύμισε ο Σωκράτης Μάλαμας μια μεγάλη («βαριά» ή ανάλαφρη, όπως το πάρει κανείς…) κουβέντα που είπε ο υπουργός Οικονομίας κ. Αλογοσκούφης προ καιρού. Δήλωσε ευθαρσώς τον Ιανουάριο του 2006 πως:
«Θα πρέπει να δούμε πώς η προστασία του περιβάλλοντος θα εφαρμόζεται με έναν τρόπο φιλικό προς τις επενδύσεις. Οι επενδύσεις είναι το βασικό ζητούμενο στη νέα εποχή.»
ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ ΣΤΟ BLOG
http://apallou.blogspot.com/
7/8/08
ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΣΙΜΟΥ ΝΕΡΟΥ ΣΤΟΝ ΚΑΜΠΟ
Σοβαρό πρόβλημα πόσιμου νερού αντιμετωπίζουν οι δήμοι του κάμπου της Ηλείας, που τους καλοκαιρινούς μήνες υδροδοτούνται από γεωτρήσεις.
Ειδικότερα στους δήμους Λεχαινών και Ανδραβίδας ,η ΕΠΟΠ γίνεται αποδέκτης διαμαρτυριών από πολίτες για την καταλληλότητα των νερών των δύο πόλεων. Το νερό που βγαίνει από τις βρύσες είναι πολύ συχνά κατάμαυρο και γεμάτο χώματα, πολλοί μάλιστα δεν το χρησιμοποιούν ούτε για πλύσιμο!
Η ΕΠΟΠ απευθύνεται στις δημοτικές αρχές των δύο πόλεων και ζητεί άμεση και δημόσια ενημέρωση για την καταλληλότητα ή μη του νερού των δικτύων των δύο Δήμων και ειδικότερα να ανακοινωθούν τα αποτελέσματα των χημικών αναλύσεων που έχουν γίνει τους τρεις τελευταίους μήνες.
Ειδικότερα στους δήμους Λεχαινών και Ανδραβίδας ,η ΕΠΟΠ γίνεται αποδέκτης διαμαρτυριών από πολίτες για την καταλληλότητα των νερών των δύο πόλεων. Το νερό που βγαίνει από τις βρύσες είναι πολύ συχνά κατάμαυρο και γεμάτο χώματα, πολλοί μάλιστα δεν το χρησιμοποιούν ούτε για πλύσιμο!
Η ΕΠΟΠ απευθύνεται στις δημοτικές αρχές των δύο πόλεων και ζητεί άμεση και δημόσια ενημέρωση για την καταλληλότητα ή μη του νερού των δικτύων των δύο Δήμων και ειδικότερα να ανακοινωθούν τα αποτελέσματα των χημικών αναλύσεων που έχουν γίνει τους τρεις τελευταίους μήνες.
ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΤΗΣ ΕΠΟΠ ΣΤΟ ECO-FESTIBAL ΤΟΥ ΑΛΦΕΙΟΥ
Η ΕΠΟΠ συμμετέχει με περίπτερό της στο eco-festival που οργανώνεται από 6-10 Αυγούστου στις όχθες του ποταμού Αλφειού κοντά στην Αρχαία Ολυμπία.
Το φεστιβάλ ,εκτός από συναυλίες, περιλαμβάνει και παράλληλες εκδηλώσεις με συζητήσεις και προβολές γύρω από τοπικά και γενικότερα περιβαλλοντικά θέματα.
Η ΕΠΟΠ στο περίπτερό της με κεντρικό σύνθημα ΚΑΘΑΡΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΚΑΙ ΑΚΤΕΣ-ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ, προβάλλει τις ομορφιές αλλά και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Κυλλήνιος Κόλπος.
Αξίζει να επισκεφθείτε το φεστιβάλ, που οργανώνεται για δεύτερη συνεχή χρονιά και για τον πανέμορφο χώρο ,αλλά και για τις εκδηλώσεις του.
Ο ΑΡΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ
Στην κεντρική πλατεία υπάρχει μια κουκουναριά που έτυχε να γνωρίζω την ιστορία της. Στηρίζεται σε μια τσιμεντένια κολώνα και μοιάζει σαν τραυματίας πολέμου γερμένος πάνω στις πατερίτσες του.
Το δένδρο αυτό, τελευταία κάποιοι θέλησαν, εκφράζοντας την κυρίαρχη αισθητική, να το κόψουν, με επιχείρημα ότι είναι επικίνδυνη η κλίση του κορμού του. Όμως, αυτό έχει αντέξει παρά τις αντιξοότητες και δίνει τη δροσιά του και τη χάρη του, στου χρόνου το διάβα για πολλές γενιές.
Όπως έχω μάθει από παλιότερους ανθρώπους, στο σημείο αυτό, που σήμερα βρίσκεται το γερμένο δένδρο, στάθηκε το Σεπτέμβριο του 1944 ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, Άρης Βελουχιώτης. Διερχόμενος τη μικρή κωμόπολη μαζί με τον υπουργό τότε, της εξόριστης Κυβέρνησης του Καϊρου, Παναγιώτη Κανελλόπουλο, σταμάτησαν εδώ, όπου τους περίμενε ένα πλήθος ανθρώπων για να τους δει και να τους χαιρετήσει.
Μικρά παιδιά ήσαν τότε, αυτοί που μου αφηγήθηκαν το γεγονός. Παιδιά ξυπόλυτα και πεινασμένα. Από το πρωί εκείνης της μέρας, τέλος του Σεπτέμβρη, οι υπεύθυνοι του ΕΑΜ έβαλαν τα παιδιά αυτά να καθαρίσουν το δρόμο από τις καβαλίνες και τα αγκάθια. Μπουχός και κάψα του καλοκαιριού, που πήγαινε να τελειώσει, σκέπαζε την ατμόσφαιρα και το δρόμο, εκεί που σε λίγο θα πέρναγε ο ηρωικός καπετάνιος του ΕΛΑΣ.
Ήταν την εποχή που οι Γερμανοί ηττημένοι εγκατέλειπαν την περιοχή, λίγο πριν απελευθερωθεί η πρωτεύουσα της Πελοποννήσου.
΄Ερχεται ο ΄Αρης! φώναζαν τα παιδιά στους δρόμους και στις γειτονιές της κωμόπολης και στη φαντασία τους φούντωνε τεράστια η μορφή του, με τα άγρια γένια του και τα φυσεκλίκια που έζωναν τα στήθια του.
Σαν παραμύθι φάνταζε ότι θα έβλεπαν για πρώτη φορά στα μάτια τους το παλικάρι που τους γέμιζε περηφάνεια για τα κατορθώματα του στρατού που ηγείτο, όπως οι παλιότεροι ήρωες του έθνους. Ο νέος Καραϊσκάκης που με τόλμη στάθηκε απέναντι στη Γερμανική αυτοκρατορία.
Στάθηκε το σκονισμένο τζιπ στην πλατεία, στο σημείο που βρίσκεται σήμερα το δέντρο που γέρνει και ο Κανελλόπουλος κατέβηκε να χαιρετήσει κάποιους πολιτικούς φίλους του.
Ο Άρης έμεινε στο τζιπ και τον είχαν περικυκλώσει πολλοί άνθρωποι που τον θαύμαζαν και τον αγαπούσαν και προσπαθούσαν με διάφορους τρόπους να εκφράσουν τα αισθήματά τους.
Απαντούσε στις ερωτήσεις που του απεύθυναν, πότε σοβαρός, πότε γελαστός, μεταφέροντας γύρω του κάτι από τη φλόγα της ύπαρξής του. Το βλέμμα του, αποφασιστικό, έκρυβε βαθιά μέσα του μια γλυκιά μελαγχολία, ίδια με του Σεπτέμβρη που τέλειωνε, καθώς αγκάλιαζε με στοργή τον κόσμο γύρω του.
Έλεγες πως μια μυστηριακή σχέση αναπτύσσονταν σε ελάχιστο χρόνο, ανάμεσα σε ένα κόσμο λαϊκό και βασανισμένο και σε ένα ηγέτη που ξεπήδησε από τα σπλάχνα του κόσμου αυτού, εκφράζοντας ότι φωτεινό και πρωτοπόρο έχει υπάρξει στη συνείδησή του.
Μια γριούλα μαυροφορεμένη, που ο γιός της είχε σταλεί εξορία από το καθεστώς του Μεταξά και στην κατοχή τα παιδιά της υπέφεραν από τα κυνηγητά των Γερμανών και των ντόπιων συνεργατών τους, του απεύθυνε το λόγο: «Καπετάνιε πρέπει να πληρώσουν οι δοσίλογοι»!
Ο Βελουχιώτης την κοίταξε βαθιά στα μάτια, σαν να έβλεπε τη δική του μάνα και της είπε: «Σου υπόσχομαι γιαγιά πως θα τους κρεμάσουμε σ’ αυτό το δέντρο τους προδότες».
Όσοι μπόρεσαν να τον δουν, να του μιλήσουν, να τον ακουμπήσουν, έμειναν με μια βαθιά αίσθηση χαραγμένη μέσα τους. Ένας ηγέτης, ένας φυσικός αρχηγός, που χρόνια περίμεναν, ένας δικός τους άνθρωπος ήταν επιτέλους κοντά τους, έφερνε το μήνυμα της νίκης και της λευτεριάς.
Εκεί στην πλατεία όταν βρεθώ, μπροστά στο δένδρο το γερτό, πάντα θυμάμαι αυτή την ιστορία με τον Άρη.
Είναι φορές, κάποια βράδια περνώντας από το σημείο αυτό που η φαντασία μου ξεφεύγει. Νομίζω ότι τον βλέπω καθισμένο στο παγκάκι της πλατείας. Είναι δίπλα του ο δικός μας καπετάνιος, ο Ξάνθος και ο καπετάν Ανέστης από το Πελόπιο. Κάθονται και συνομιλούν σιωπηλά, λες σα να συνωμοτούν, να οργανώνουν κρυφά μια νέα επανάσταση.
Άλλοτε πάλι, νομίζω πως το δένδρο γέρνει από το βάρος ενός νεκρού σώματος και κάποιος πάνω του σκύβει με σεβασμό και προσκυνάει, όπως κάποτε έσκυψε ο Ιμπραήμ και φίλησε νεκρό τον Παπαφλέσσα.
Αγ. Ζαχαριάδης
Το δένδρο αυτό, τελευταία κάποιοι θέλησαν, εκφράζοντας την κυρίαρχη αισθητική, να το κόψουν, με επιχείρημα ότι είναι επικίνδυνη η κλίση του κορμού του. Όμως, αυτό έχει αντέξει παρά τις αντιξοότητες και δίνει τη δροσιά του και τη χάρη του, στου χρόνου το διάβα για πολλές γενιές.
Όπως έχω μάθει από παλιότερους ανθρώπους, στο σημείο αυτό, που σήμερα βρίσκεται το γερμένο δένδρο, στάθηκε το Σεπτέμβριο του 1944 ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, Άρης Βελουχιώτης. Διερχόμενος τη μικρή κωμόπολη μαζί με τον υπουργό τότε, της εξόριστης Κυβέρνησης του Καϊρου, Παναγιώτη Κανελλόπουλο, σταμάτησαν εδώ, όπου τους περίμενε ένα πλήθος ανθρώπων για να τους δει και να τους χαιρετήσει.
Μικρά παιδιά ήσαν τότε, αυτοί που μου αφηγήθηκαν το γεγονός. Παιδιά ξυπόλυτα και πεινασμένα. Από το πρωί εκείνης της μέρας, τέλος του Σεπτέμβρη, οι υπεύθυνοι του ΕΑΜ έβαλαν τα παιδιά αυτά να καθαρίσουν το δρόμο από τις καβαλίνες και τα αγκάθια. Μπουχός και κάψα του καλοκαιριού, που πήγαινε να τελειώσει, σκέπαζε την ατμόσφαιρα και το δρόμο, εκεί που σε λίγο θα πέρναγε ο ηρωικός καπετάνιος του ΕΛΑΣ.
Ήταν την εποχή που οι Γερμανοί ηττημένοι εγκατέλειπαν την περιοχή, λίγο πριν απελευθερωθεί η πρωτεύουσα της Πελοποννήσου.
΄Ερχεται ο ΄Αρης! φώναζαν τα παιδιά στους δρόμους και στις γειτονιές της κωμόπολης και στη φαντασία τους φούντωνε τεράστια η μορφή του, με τα άγρια γένια του και τα φυσεκλίκια που έζωναν τα στήθια του.
Σαν παραμύθι φάνταζε ότι θα έβλεπαν για πρώτη φορά στα μάτια τους το παλικάρι που τους γέμιζε περηφάνεια για τα κατορθώματα του στρατού που ηγείτο, όπως οι παλιότεροι ήρωες του έθνους. Ο νέος Καραϊσκάκης που με τόλμη στάθηκε απέναντι στη Γερμανική αυτοκρατορία.
Στάθηκε το σκονισμένο τζιπ στην πλατεία, στο σημείο που βρίσκεται σήμερα το δέντρο που γέρνει και ο Κανελλόπουλος κατέβηκε να χαιρετήσει κάποιους πολιτικούς φίλους του.
Ο Άρης έμεινε στο τζιπ και τον είχαν περικυκλώσει πολλοί άνθρωποι που τον θαύμαζαν και τον αγαπούσαν και προσπαθούσαν με διάφορους τρόπους να εκφράσουν τα αισθήματά τους.
Απαντούσε στις ερωτήσεις που του απεύθυναν, πότε σοβαρός, πότε γελαστός, μεταφέροντας γύρω του κάτι από τη φλόγα της ύπαρξής του. Το βλέμμα του, αποφασιστικό, έκρυβε βαθιά μέσα του μια γλυκιά μελαγχολία, ίδια με του Σεπτέμβρη που τέλειωνε, καθώς αγκάλιαζε με στοργή τον κόσμο γύρω του.
Έλεγες πως μια μυστηριακή σχέση αναπτύσσονταν σε ελάχιστο χρόνο, ανάμεσα σε ένα κόσμο λαϊκό και βασανισμένο και σε ένα ηγέτη που ξεπήδησε από τα σπλάχνα του κόσμου αυτού, εκφράζοντας ότι φωτεινό και πρωτοπόρο έχει υπάρξει στη συνείδησή του.
Μια γριούλα μαυροφορεμένη, που ο γιός της είχε σταλεί εξορία από το καθεστώς του Μεταξά και στην κατοχή τα παιδιά της υπέφεραν από τα κυνηγητά των Γερμανών και των ντόπιων συνεργατών τους, του απεύθυνε το λόγο: «Καπετάνιε πρέπει να πληρώσουν οι δοσίλογοι»!
Ο Βελουχιώτης την κοίταξε βαθιά στα μάτια, σαν να έβλεπε τη δική του μάνα και της είπε: «Σου υπόσχομαι γιαγιά πως θα τους κρεμάσουμε σ’ αυτό το δέντρο τους προδότες».
Όσοι μπόρεσαν να τον δουν, να του μιλήσουν, να τον ακουμπήσουν, έμειναν με μια βαθιά αίσθηση χαραγμένη μέσα τους. Ένας ηγέτης, ένας φυσικός αρχηγός, που χρόνια περίμεναν, ένας δικός τους άνθρωπος ήταν επιτέλους κοντά τους, έφερνε το μήνυμα της νίκης και της λευτεριάς.
Εκεί στην πλατεία όταν βρεθώ, μπροστά στο δένδρο το γερτό, πάντα θυμάμαι αυτή την ιστορία με τον Άρη.
Είναι φορές, κάποια βράδια περνώντας από το σημείο αυτό που η φαντασία μου ξεφεύγει. Νομίζω ότι τον βλέπω καθισμένο στο παγκάκι της πλατείας. Είναι δίπλα του ο δικός μας καπετάνιος, ο Ξάνθος και ο καπετάν Ανέστης από το Πελόπιο. Κάθονται και συνομιλούν σιωπηλά, λες σα να συνωμοτούν, να οργανώνουν κρυφά μια νέα επανάσταση.
Άλλοτε πάλι, νομίζω πως το δένδρο γέρνει από το βάρος ενός νεκρού σώματος και κάποιος πάνω του σκύβει με σεβασμό και προσκυνάει, όπως κάποτε έσκυψε ο Ιμπραήμ και φίλησε νεκρό τον Παπαφλέσσα.
Αγ. Ζαχαριάδης
5/8/08
ΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ
Η ενημερωτική συνάντηση φορέων και πολιτών που έγινε στο Δημαρχείο Λεχαινών την περασμένη Παρασκευή 1/8 για το έργο εκτροπής χειμάρρων στο Κοτύχι, δημιούργησε περισσότερα ερωτήματα από όσα έλυσε...
Ερώτημα 1: Η Νομαρχία έστειλε τους επιβλέποντες μηχανικούς , που φάνηκαν μάλλον αδιάβαστοικαι όχι τους μελετητές του έργου! Γιατί;
Ερώτημα2:Ο δήμαρχος Λεχαινών εφφανίστηκε να αγνοεί το περιεχόμενο της μελέτης. Είναι δυνατόν;
Ερώτημα 3:Δεν παραβρέθηκε εκπρόσωπος της δημοτικοσυνεταιριατικής επιχείρησης ΚΟΤΥΧΙ ΑΕ, που ενδιαφέρεται άμεσα για το έργο. Γιατί;
Ερώτημα 4:Στη συνάντηση αποφασίστηκε ομόφωνα να διακοπούν άμεσα οι εργασίες έως ότου υπάρξει υπεύθυνη ενημέρωση φορέων και πολιτών. Οι εργασίες όμως συνεχίζονται... Γιατί;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)