22/9,ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΗΜΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ

Πόλεις χωρίς αυτοκίνητα. Μοιάζει παραδοξολογία, αλλά είναι ανάγκη πια. Πόλεις χωρίς αυτοκίνητα, γιατί δεν πάει άλλο! Όσο πληθαίνουν τα τροχοφόρα στο κέντρο κάθε πόλης γίνεται κομφούζιο. Καυσαέρια, θόρυβοι, κορναρίσματα, μποτιλιάρισμα, εκνευρισμός. Είναι αυτό ποιότητα ζωής ,είναι αναβάθμιση της πόλης;
Πρόσφατα ένας Δήμος του Ηλειακού κάμπου εφάρμοσε την πρώτη φάση μιας κυκλοφοριακής μελέτης (με καθυστέρηση 30 τουλάχιστον χρόνων…) και το μόνο που κατάφερε είναι να διασπείρει την κίνηση (που ήθελε να περιορίσει) γύρω από την κεντρική πλατεία της πόλης!
Χωρίς πεζόδρομους, με αδιάνοιχτους περιφερειακούς δρόμους, χωρίς προαστιακό σιδηρόδρομο, χωρίς ποδηλατόδρομους που θα μπορούσαν να συνδέουν όλα τα πεδινά χωριά που βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής το ένα από το άλλο…
Πόλεις και χωριά θλιβερά κακέκτυπα μιας Αθήνας υδροκέφαλης και απάνθρωπης. Μιάς ανάπτυξης στρεβλής, άναρχης και βάναυσης.
Πόλεις χωρίς αυτοκίνητα, δεν είναι ουτοπία, είναι ανάγκη ζωής. Για περπάτημα, ποδήλατο, ανθρώπινη επικοινωνία και επαφή.

Στο Καμερούν, γνώρισε τον γιο ενός καλλιεργητή κακάο, ο οποίος τον ρώτησε τι γεύση έχει η σοκολάτα...

ΦΡΕΝΤ ΠΗΡΣ. «Το οικολογικό αποτύπωμα μιας βέρας»

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΑ ΝΕΑ το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2009

«Μια δυτική νοικοκυρά έχει στη διάθεσή της τέτοια ποικιλία σε τρόφιμα, ρούχα και ηλεκτρικές οικιακές συσκευές που στον καιρό των Ρωμαίων, για να έχει το ίδιο στυλ ζωής, θα χρειαζόταν 6.000 σκλάβους. Σήμερα οι σκλάβοι αυτοί είναι διεσπαρμένοι ανά τον κόσμο για να καλλιεργούν για μας, να κατασκευάζουν μηχανές και να ράβουν τα ρούχα μας. Το αποτύπωμά μας είναι γιγάντιο, αλλά δεν ξέρουμε τίποτε γι΄ αυτό.

Κι εγώ θέλω να το κάνω γνωστό».

Δημοσιογράφος του περιοδικού «Νew Scientist», ο Βρετανός Φρεντ Πηρς μίλησε στο περιοδικό «Λ΄ Εσπρέσο» με την ευκαιρία της κυκλοφορίας, αυτή την εβδομάδα, στα ιταλικά του βιβλίου του «Εξομολογήσεις ενός οικο-αμαρτωλού». Περιγράφει σ΄ αυτό ιστορίες περιβαλλοντικής καταστροφής και αδικίας που κρύβονται πίσω από αντικείμενα και προϊόντα που χρησιμοποιούμε καθημερινά. Μας εξηγεί ότι ο ηλεκτρονικός υπολογιστής μας μπορεί να συναρμολογήθηκε στο Σουζού της Κίνας από έναν εργάτη που είχε ήδη συμπληρώσει 12 ώρες δουλειάς· ότι η εταιρεία «δίκαιου εμπορίου» Cafιdirect αγοράζει τον καφέ στο Κιλιμάντζαρο 1,46 δολάριο το κιλό και το πουλάει 12 δολάρια- «όταν τον αγοράζουμε απλώς καθησυχάζουμε τη συνείδησή μας», τονίζει. Στο Καμερούν, γνώρισε τον γιο ενός καλλιεργητή κακάο, ο οποίος τον ρώτησε τι γεύση έχει η σοκολάτα...

«Η πιο καταθλιπτική εμπειρία ήταν για μένα το Ουζμπεκιστάν, όπου είδα τι συμβαίνει όταν ο άνθρωπος καταστρέφει το περιβάλλον», λέει στο ιταλικό περιοδικό. «Έψαχνα να ανακαλύψω από πού προέρχεται το βαμβάκι των τζιν μου και έπεσα πάνω σε εκτάσεις βαμβακοκαλλιεργειών στο πουθενά. Για να αρδευτούν, στραγγίστηκαν οι ποταμοί που χύνονταν στη λίμνη Αράλη». Τα μεγέθη που επικαλείται είναι εντυπωσιακά. Το πρώτο ταξίδι του το έκανε στη Νότια Αφρική αναζητώντας την προέλευση της βέρας του. «Μόνο γι΄ αυτή χρειάστηκε να μεταφερθούν 2 τόνοι βράχων σε μια απόσταση 2 χιλιομέτρων ώς την επιφάνεια της γης. Για να κατασκευαστεί αυτό το δακτυλίδι απαιτήθηκαν 5 τόνοι νερού και 30 τόνοι αέρα, τον οποίο έστελναν με αντλίες κάτω από τη γη άνθρωποι που πηγαίνουν στο σπίτι 140 στερλίνες τον μήνα και έχουν διευθυντές που αμείβονται με 50.000 τον μήνα». Στο Μπανγκλαντές ανακάλυψε μια μαφία που ελέγχει την εξαγωγή 50.000 τόνων καραβίδας τον χρόνο. «Είδα περιφραγμένες εκτάσεις στις οποίες υπήρχαν προηγουμένως ορυζώνες και κολπίσκοι γεμάτοι ψάρια. Εκδιώχτηκαν εκατομμύρια αγρότες, όποιος εξεγείρεται τον σκοτώνουν. Σταμάτησα να τρώω καραβίδες...».

Ωστόσο διατηρεί κάποια αισιοδοξία. «Πριν από περίπου 70.000 χρόνια, η ανθρωπότητα παραλίγο να εξαφανιστεί όταν εξερράγη το ηφαίστειο Τόμπα στην Ινδονησία», εξηγεί. «Διασώθηκαν μόνον οι πιο επινοητικοί. Είμαστε ευάλωτοι στις καταστροφές, αλλά ξέρουμε και να επιβιώνουμε. Μόνο και μόνο γι΄ αυτό ελπίζω ότι ο άνθρωπος θα έχει ένα μέλλον».

Ραδιενεργός φόβος για το Ιόνιο
SΟS από την ιταλική οργάνωση Λεγκαμπιέντε για τα ναυάγια πλοίων που μετέφεραν επικίνδυνα απόβλητα
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Μάνος Χαραλαμπάκης Χάρης Καρανίκας
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2009

Ήταν Ιούλιος του 1985 όταν ο καπετάνιος του μότορσιπ «Νίκος Ι» πριν ξεκινήσει το ταξίδι του από τη Λα Σπέτσια στην Ιταλία συλλαμβάνεται για το φορτίο του πλοίου του.

Από τις αρχές διατάσσεται συντηρητική κατάσχεση και του μότορσιπ και του φορτίου μέχρι νεωτέρας, αλλά λίγες εβδομάδες αργότερα για αδιευκρίνιστους μέχρι σήμερα λόγους δίνεται το πράσινο φως: το «Νίκος Ι» ξεκινάει το ταξίδι του από το ιταλικό λιμάνι δηλώνοντας ως προορισμό τη Λομέ στο Τόγκο. Κανονικά θα έπρεπε να πάει μέσω Γιβραλτάρ, αφού η Λα Σπέτσια βρίσκεται στη Βορειοδυτική Ιταλία και η αφρικανική πρωτεύουσα στη Δυτική Αφρική, αλλά δεν πρόλαβε: αφού πέρασε την Ελλάδα, στην πορεία προς τον Λίβανο βυθίστηκε ανεξήγητα.

Το «Νίκος Ι» είναι μόνο ένα από τα 30 ναυάγια στα οποία μπορεί να υπάρχουν τοξικά και πυρηνικά απόβλητα, σύμφωνα με την ιταλική περιβαλλοντική οργάνωση Λεγκαμπιέντε. Στον χάρτη με τις πιθανές τοποθεσίες των ύποπτων ναυαγίων που έστειλε στα «ΝΕΑ» η Λεγκαμπιέντε, στοιχεία της οποίας βοήθησαν σε εισαγγελικές έρευνες στην Ιταλία για τα ναυάγια πλοίων με ραδιενεργά και τοξικά απόβλητα, φαίνεται ότι 7 από αυτά βρίσκονται δίπλα στους Παξούς, δυτικά της Κεφαλονιάς, δυτικά και νότια της Ζακύνθου, καθώς και στα ανοιχτά της Μεσσηνίας.
(ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΤΑ ΝΕΑ")

ΕΤΣΙ ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ;

ΣΕΒΑΣΜΟΣ; Ποιός τον υπολογίζει;

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ δεν λέει να τελειώσει , η θερμοκρασία είναι στα ύψη, τα μπάνια του λαού συνεχίζονται, αλλά οι αρμόδιοι (:) της Νομαρχίας έδωσαν εντολή να ανοιχτεί η μπούκα του αντιπλημμυρικού έργου στο Κοτύχι με αποτέλεσμα να πέσουν σήμερα όλα τα λιμνάζοντα επί μήνες βρώμικα νερά της τάφρου Τ22 στη θάλασσα.
Και όλα αυτά χωρίς την παραμικρή ειδοποίηση των δεκάδων λουομένων που αμέριμνοι συνεχίζουν τα μπάνια τους στη μοναδική παραλία που απέμεινε λιγότερο βρώμικη στην περιοχή.
Μαζί με τους λουόμενους εκφράζει και η ΕΠΟΠ την οργή της. Κανένας σεβασμός, στο περιβάλλον και στους ανθρώπους ακόμη.
Για ένα αμφιλεγόμενο έργο που κατασκευάζεται κυριολεκτικά στο πόδι προκαλώντας μεγαλύτερες ζημιές απ΄αυτές που υποτίθεται ότι επιδιώκει να αποσοβήσει.