30/3/10

ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

Στη φωτογραφία η ηγεσία του ΔΣΠ
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΩΡΑΪΤΗΣ

O Eμφύλιος στην Πελοπόννησο

Μάχη Λεχαινών-Ανδραβίδας-Καβασίλων

8 Ιούνη 1948


Μέρος 1ο


Πολλά έχουν κατά καιρούς γραφτεί για τους λόγους που ο ΔΣΠ αποφάσισε το καλοκαίρι του 1948 μια σειρά επιθέσεις στη παραλιακή ζώνη της Πελοποννήσου.
Τελευταία διάβασα σε έκδοση του Δήμου Λεχαινών, με τίτλο « Ο Δήμος Μυρτουντίων και τα Λεχαινά» ότι την επίθεση του Δ.Σ.Π προκάλεσαν "κάποιοι" για να ξεκαθαρίσουν τιςπροσωπικές τους διαφορές με κάποιους άλλους. Συγκεκριμένα γράφει ο συγγραφέας του βιβλίου στη σελίδα 159: «Αλλά και κάποιοι άλλοι τότε, με αμφιλεγόμενους ρόλους, προκάλεσαν την επίθεση των ανταρτών στα Λεχαινά και έβγαλαν από τη μέση το πρόσωπο που ήθελαν(σ.σ. τον πρόεδρο Σαράντη Σαραντόπουλο), χρέωσαν το γεγονός στους αντάρτες και αφού έγειραν προς τους νικητές επένδυσαν για αργότερα , με τον ύποπτο ρόλο τους…»
Χωρίς να καταφύγω σε εύκολους χαρακτηρισμούς για την αλήθεια η όχι των γραφομένων από τον συγγραφέα, θα προσπαθήσω να απαντήσω σε ερωτήματα που στο βιβλίο μένουν αναπάντητα.
Πρώτο ερώτημα: Τι ώθησε το Δ.Σ.Π να πραγματοποιήσει μια επίθεση τόσο μακριά από τα βάσεις του, που ήταν τα ορεινά συγκροτήματα του Μωρηά;
Την απάντηση μας τη δίνει ο επιτελάρχης του Δ.Σ.Π αντισυνταγματάρχης Κώστας Κανελλόπουλος στο διάλογο που είχε με τον ταγματάρχη Αρίστο Καμαρινό : « Όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση στην περιοχή μας, μου είπε ο Κανελλόπουλος, ή θα πρέπει να αναστείλουμε προσωρινά την επιθετική μας τακτική (εκτός βέβαια από τις περιπτώσεις που το Γενικό Αρχηγείο(ΓΑ) θα μας διατάξει να επιτεθούμε σε ορισμένες εχθρικές βάσεις για λόγους αντιπερισπασμού), ‘να σταυρώσουμε δηλαδή τα χέρια’ και να περιμένουμε ώσπου να μας εφοδιάσει το Γ.Α με πυρομαχικά, ή « να βαρέσουμε γροθιά στο μαχαίρι», χτυπώντας μεγάλες βάσεις του εχθρού, έστω και αν έχουμε μικρές πιθανότητες επιτυχίας, ή, τέλος, να διεισδύσουμε σε παραλιακές περιοχές της Πελοποννήσου, για να χτυπήσουμε μικρά τμήματα του κυβερνητικού στρατού, της χωροφυλακής και των ΜΑΥδων, οπότε όμως θα έχουμε ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας, αφού θα είναι δύσκολο να επιτευχθεί αιφνιδιασμός του εχθρού και ο «ωφέλιμος χρόνος επίθεσης» θα είναι, αναγκαστικά, ελάχιστος, λόγω των μεγάλων αποστάσεων που θα πρέπει να διανύσουν τα τμήματα μας κατά την υποχώρηση τους προς τις ελεύθερες περιοχές».
Η επίθεση λοιπόν σε Ανδραβίδα, Λεχαινά και Καβάσιλα έγινε για τους λόγους που περιγράφει ο πλέον αρμόδιος από πλευράς ανταρτών, επιτελάρχης του Αρχηγείου Πελοποννήσου Κ. Κανελλόπουλος, την εξεύρεση δηλαδή πολεμικού υλικού.
Για το ίδιο θέμα ο Αρίστος Καμαρινός σημειώνει: «Λίγες μέρες μετά την συζήτηση μου αυτή με τον Κανελλόπουλο, με διαταγή του Αρχηγείου Πελοποννήσου, πραγματοποιήσαμε μια επιθετική ενέργεια στα Λεχαινά, Ανδραβίδα και Καβάσιλα, γειτονικές κωμοπόλεις στην παραλιακή περιοχή της Δυτικής Ηλείας. Ήταν μια επιχείρηση κυριολεκτικά παράτολμη. Είχαμε στη διάθεση μας ωφέλιμο χρόνο επίθεσης μόνο 4 ώρες και η υποχώρηση μας, ακόμα και σε πλήρη επιτυχία μας, θα ήταν πολύ δύσκολη, λόγω της μεγάλης μας κόπωσης από τις πολύωρες πορείες που θα έπρεπε να κάνουμε για να φτάσουμε από την περιοχή Ερυμάνθου στη πεδινή Ηλεία, όπου βρίσκονταν αυτές οι βάσεις, σε συνθήκες δηλαδή τόσο δυσμενείς που, αν ο αντίπαλος είχε υψηλό ηθικό και μαχητικότητα μπορούσε να μας φέρει σε πολύ δύσκολη θέση με τις δυνάμεις που θα κινητοποιούσε, οδικώς και σιδηροδρομικώς, από Πάτρα, Χαλανδρίτσα, Πύργο, Αμαλιάδα, κ.τ.λ».
Τις ίδιες εκτιμήσεις με τους Κανελλόπουλο και Καμαρινό, για την τακτική που ακολουθούσε ο Δ.Σ.Π το 1948, κάνει από την πλευρά του ο στρατηγός του Κυβερνητικού Στρατού Δημήτριος Ζαφειρόπουλος αναφερόμενος στη κατάσταση που επικρατούσε στη Πελοπόννησο: « Αι επιτυχίαι αύται (σ.σ των ανταρτών) ωφείλοντο εις την καλήν τακτικήν, την οποίαν εφήρμοσε το Αρχηγείον Πελοποννήσου (σ.σ του Δ.Σ.Π) και η οποία εστηρίζετο εις την κίνησιν, την επίθεσιν, την συνεχήν προσβολήν και εις την κατανόησιν υπο στελεχών και μαχητών ότι αι δυσκολίαι του εφοδιασμού εις οπλισμόν, πυρομαχικά και τρόφιμα θα επιλυθούν δια του αγώνος”.

Λευτέρης Μωραίτης


Μέρος 2ο



ΣΤΙΣ 4 ΤΟ ΠΡΩΙ ΤΗΣ 8 ΙΟΥΝΗ 1948, ΤΜΗΜΑ ΑΝΤΑΡΤΩΝ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΕΙΟΥ ΑΧΑΙΑΣ-ΗΛΕΙΑΣ (ΔΥΟ ΛΟΧΟΙ, ΜΕ ΔΙΟΙΚΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΠΕΤΑΝ ΖΑΧΑΡΙΑ ΚΑΙ ΚΑΠΕΤΑΝ ΝΙΚΉΤΑ ΚΑΙ Ο ΛΟΧΟΣ ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΗΣ), ΜΕ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΕΙΟΥ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗ ΚΩΣΤΑ ΜΠΑΣΑΚΙΔΗ, ΚΑΙ ΤΟ 2ο ΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΕ...ΙΟΥ ΤΑΥΓΕΤΟΥ(ΤΡΕΙΣ ΛΟΧΟΙ ΠΕΖΙΚΟΥ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥΒΟΛΑΡΧΙΑ), ΧΤΥΠΗΣΑΝ ΤΗΝ ΑΝΔΡΑΒΙΔΑ, ΤΑ ΚΑΒΑΣΙΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΛΕΧΑΙΝΑ. ΟΙ ΚΩΜΟΠΟΛΕΙΣ ΑΥΤΕΣ ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΑΝ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ, ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑΚΗ ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΤΑΞΗ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΗΛΕΙΑ, ΚΑΙ ΑΠΕΧΟΥΝ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ.ΑΛΛΑ ΜΙΚΡΟΤΕΡΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΣΚΟΠΕΥΤΩΝ ΕΙΧΑΝ ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΕΙ ΕΝΕΔΡΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΥΡΓΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΤΙΣ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΛΟΝΤΑΝ ΣΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ. ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΕΙΧΕ Ο ΕΠΙΤΕΛΑΡΧΗΣ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΕΙΟΥ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Η μάχη διήρκεσε 41/2 ώρες, απο τις τέσσερις τα ξημερώματα μέχρι τις οκτώμισι το πρωί, οπότε οι αντάρτες συμπτύχθηκαν όταν απειλήθηκαν πλευρικά απο μηχανοκίνητα τμήματα του Κυβερνητικού Στρατού, που ήρθαν απο Πύργο και Πάτρα.Απόσπασμα απο την περιγραφή της μάχης των Λεχαινών απο τον υποστράτηγο του κυβερνητικού στρατού Αλ.Τσιγγούνη. " Δύναμις 300 περίπου ανταρτών επετέθη ταυτοχρόνως εναντίον των Λεχαινών, της Ανδραβίδας και των Καβασίλων με την κύριαν προσπάθειαν προς Λεχαινά...Ο Διοικητής... της Τ.Σ.Ε.Π πληροφορηθείς περί της επιθέσεως την 7.30 πρωινήν ώραν διέταξεν ίνα λόχος του εν Πύργω 21 Τ.Ε μετά του Ουλαμού τεθωρακισμένων σπεύσουν προς Λεχαινά, έτερος λόχος προς Χάβαρι... Αλλος λόχος μετά Ουλαμού τεθωρακισμένων εκινήθησαν επ' αυτοκινήτων προς Γάλαρος-Ρουπάκι-Προστοβίτσα...Ετερος λόχος επιβιβασθείς εκτάκτου αμαζοστοιχίας εκινήθη προς Λεχαινά...Αι δυνάμεις αύται κινηθείσαι προς Μπόρσι επετέθησαν εναντίον των ανταρτών. Η μάχη διήρκεσε μέχρι της 20.30 ώρας, ότε διεκόπη λόγω σκότους, οι δε αντάρτες διεσκορπίσθησαν εντός παρακείμενου δάσους...Η αεροπορία επεμβάσα καθ' όλην την ημέραν δεν έσχε σοβαρά αποτελέσματα λόγω του κεκαλυμμένου του εδάφους υπο σιτηρών και θάμνων. Αι απώλειαι των ημετέρων ήσαν 13 οπλίται, δύο χωροφύλακες και 18 ΜΑΥ νεκροί και 10 στρατιώται και 4 χωροφύλακες τραυματίαι..."
Την επίθεση στην Ανδραβίδα ενήργησαν τμήματα του Αρχηγείου Αχαίας-Ηλείας, με δύο λόχους(Ζαχαριά και Νικήτα). Η επίθεση ξεκίνησε στις 4 το πρωί της 8ης Ιουνίου 1948. Ειδικά τμήματα διείσδυσαν στο κέντρο της πόλης και απέκοψαν την επικοινωνία των εξωτερικων φυλακίων με την υποδιοίκηση Χωροφυλακής και τα οχυρωμένα σπίτια. Μέσα σε λίγη ώρα ολα τα εξωτερικα φυλάκια έπεσαν, οι μαυδες και οι εθνοφυλακες παραδόθηκαν,ενω ι ελάχιστοι καταφεραν να διαφύγουν προς το δυτικό τμήμα της πολης και να κρυφτούν στα κτήματα...
Εκθεση του επιτελάρχη του Δ.Σ.Π αντισυνταγματάρχη Κώστα Κανελλόπουλου: "Η αεροπορία άρχισε απο τις πρώτες ώρες τις αναγνωριστικές πτήσεις. Το 2ο Ταγμα βάδισε καλά, εκ του δρομολογίου που του υποδείχτηκε και δεν πιέστηκε καθόλου, ούτε απο τον εχθρό που μας ακολουθούσε, ουτε απο την αεροπορία. Είχε μόνο ένα εχθρό απο την αεροπορία. Το Αρχηγείο Αχαίας: Ο λόχος του Νικήτα, καίτοι είχε συμπτυχθεί μια ώρα ενωρίτερα, εβράδυνεν εις την πορεία καθηλωθείς κατ' επανάληψη γιατί εβάδιζε επάνω στο δρόμο που ήλεγχε η αεροπορία. Το ίδιο συνέβη και με το λόχο Ζαχαριά. Η αεροπορία ανεκάλυψε τα τμήματα Νικήτα-Ζαχαριά (απο έλλειψη μετρων ασφαλείας κίνησης των ανδρών), τα καθήλωσε και ο εχθρός επετέθη απο πολλά σημεία. Ο εχθρός με την αεροπορία ενήργησε σφοδρές επιθέσεις χωρίς προηγούμενο, με 3, 4, και 5 αεροπλάνα. Το σοβαρότερο ήταν ότι τα τμήματα είχαν εγκαταλείψει τις θέσεις μάχης γιατί είχαν πάρει διαταγή συμπτύξεως όταν η αεροπορία άρχισε να πολυβολεί και να ρίχνει καταιγιστικά ρουκέτες..."

Μέρος 3ο

Ας γυρίσουμε όμως στη μάχη των Λεχαινών.
Η κύρια δύναμη των ανταρτών μπήκε στη πόλη από βορειοανατολικά, μαζί με τη διοίκηση του Τάγματος. Η συνολική δύναμη των επιτιθεμένων έφτανε τους 250. Πριν την επίθεση, ομάδες ελευθέρων σκοπευτών, έκοψαν την τηλεφωνική γραμμή, προς την κατεύθυνση της Μανωλάδας. Οι αντάρτες που προσέγγισαν τα Λεχαινά από την κατεύθυνση της Ανδραβίδας, έγιναν αντιληπτοί από ξωμάχους που διανυκτέρευαν στα μετόχια, στη περιοχή του Αι-Γιάννη - Κατσαρέικα, αλλά κανείς δεν πρόδωσε τις κινήσεις τους στους χωροφύλακες. Η διοίκηση των ανταρτών, είχε στα χέρια της λεπτομερή τοπογραφικά σχεδιαγράμματα των στόχων μέσα στις τρεις κωμοπόλεις τα οποία είχαν σχεδιάσει αντάρτες καταγόμενοι από την περιοχή, σε συνεργασία με τα Κ.Π.
Μαζί με τα μάχιμα τμήματα, στην επιχείρηση πήρε μέρος ο λόχος Πολιτοφυλακής ( αστυνομία των ανταρτών) του Αρχηγείου Αχαίας-Ηλείας υπο την διοίκηση του καπετάν Φλώρου, και η υποδειγματική ομάδα της Δημοκρατικης Νεολαίας υπο το Μίμη Φουσκαρίνη από την Ανδραβίδα, υπευθυνο για την νεολαία του Αρχηγείου Αχαίας-Ηλείας.
Ας δώσουμε όμως το λόγο στον διοικητή του 2ου Τάγματος του Δ.Σ.Π Αρίστο Καμαρινό:
« Η κύρια αποστολή στα Λεχαινά είχε ανατεθεί στο τάγμα μου, που με όλες του τις δυνάμεις χτύπησε τα φυλάκια του κυβερνητικού στρατού που είχαν εγκατασταθεί σε δέκα τσιμεντένια οχυρά, τα οποία είχαν κατασκευαστεί στο κέντρο και στην περιφέρεια της πόλης.
Η επίθεση και στις τρεις αυτές κωμοπόλεις άρχισε ακριβώς τη στιγμή που είχε καθοριστεί, παρ’ όλο που διανύσαμε μεγάλες αποστάσεις, με σύντονη νυχτερινή πορεία. Αυτό ήταν το πρώτο μεγάλο μας επίτευγμα σ’ αυτή τη μάχη-πέτυχε ο αιφνιδιασμός του αντιπάλου και έτσι μέσα σε λίγες ώρες μπορέσαμε να καταλάβουμε στα Λεχαινά τα 9 από τα 10 οχυρά, που υπερασπίζονταν χωροφύλακες και ΜΑΥδες, κράτησε μόνο το οχυρό της Υποδιοίκησης Χωροφυλακής, στο οποίο συγκεντρώθηκαν και όσοι διασώθηκαν από τα άλλα οχυρά που καταλήφθηκαν.
Όταν διατάχθηκε υποχώρηση των τμημάτων μας, μισή ώρα μετά τη λήξη του καθορισμένου ωφέλιμου χρόνου επίθεσης, την 8.30 πρωινή, εξακολουθούσαν να αμύνονται μέσα στα Λεχαινά, εκτός από το οχυρό της οχυρό της Υποδιοίκησης Χωροφυλακής, μερικοί ελεύθεροι σκοπευτές χωροφύλακες, που είχαν εγκατασταθεί σε ταράτσες κτιρίων, κοντά στα φυλάκια του Αγίου Δημητρίου και Μπρέζα. Αν είχαμε μια ώρα ακόμη η επιτυχία μας θα ήταν απόλυτη, θα γινόταν και πλήρης εκμετάλλευση της επιτυχίας.
Ο αντίπαλος είχε μεγάλες απώλειες σε νεκρούς και τραυματίες. Εμείς είχαμε 6 νεκρούς, 10 τραυματίες και 6 αιχμαλώτους. Το Τάγμα μου είχε 2 νεκρούς, τους Παν.Κωσταράκο και τον Γιώργο Δεμίρη, από το χωριό Αετός της Άνω Μεσσηνίας, που σκοτώθηκε κατά την υποχώρηση μας από τα Λεχαινά, κοντά στο χωριό Πόρτες, από σφαίρα αεροπλάνου.
Θυμάμαι όσα μεταδίδονταν την επόμενη ημέρα της μάχης από το Ραδιοφωνικό Σταθμό της Αθήνας και όσα ευτράπελα έγραψαν οι Αθηναϊκές και οι τοπικές εφημερίδες, σχετικά με την κατάληψη των τσιμεντένιων οχυρών, για τα νέα όπλα που χρησιμοποίησαν οι αντάρτες, τα οποία τους εστάλησαν αεροπορικώς από τη Σοβιετική Ένωση!
Στην πραγματικότητα τα «νέα μας όπλα» ήταν τα οπλοπολυβόλα μας, που με τις συγκεντρωτικές ριπές τους, (2-3 οπλοπολυβόλα που έβαλλαν ταυτόχρονα στο ίδιο σημείο του οχυρού για αρκετό διάστημα, άνοιγαν στο οχυρό μικρές τρύπες, που σιγά-σιγά διευρύνονταν κι έτσι, από τις τρύπες αυτές έπεφταν μέσα στο οχυρό οι χειροβομβίδες που έριχναν άλλοι αντάρτες, οι οποίοι είχαν πλησιάσει την οχυρωμένη θέση».

25/3/10

ΕΡΓΑ ΒΙΤΡΙΝΑΣ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΕΡΓΑ ΥΠΟΔΟΜΩΝ...

Με αδιάνοικτους κεντρικούς δρόμους, ο Δήμος Λεχαινών αποφάσισε... διαπλάτυνση πεζοδρομίων





Διαπλάτυνση των πεζοδρομίων στο κεντρικότερο σημείο των Λεχαινών (πλατεία Αγίου Δημητρλιου) αποφάσισε ο Δήμος Λεχαινών με την οριακή έστω πλειοψηφία της μιάς ψήφου του Δημοτικού Συμβουλίου. Αιτιολογία η αισθητική αναβάθμιση του κέντρου και προφανώς η διευκόλυνση των πεζών. Επειδή το ¨"έργο" αυτό το έχουμε ξαναδεί σε Βάρδα και Γαστούνη με αντίθετα των προσδοκωμένων αποτελέσματα, είμαστε βέβαιοι ότι πρόκειται για ένα ακόμη έργο βιτρίνας που ούτε το κέντρο της πόλης θα αναβαθμίσει ούτε τα προβλήματα των πεζών θα επιλύσει. Και αυτό γιατί απλούστατα παραμένει άλυτο το πρόβλημα της διάνοιξης κεντρικών δρόμων, αλλά και κατασκευής περιφερειακού, που θα απορροφήσουν την κίνηση των οχημάτων που γίνεται κατά 90% από το κέντρο της κωμόπολης. Ακόμη η έλλειψη επαρκών χώρων στάθμευσης θα μετατρέψουν τους δρόμους αυτούς, όπως συμβαίνει σε Βάρδα και Γαστούνη, σε πάρκινγκ. Οσο δε για τα πεζοδρόμια , θα σπεύσουν να τα καταλάβουν οι καταστηματάρχες, όπως ήδη πράττουν με τα υπάρχοντα..
Με τις 200000 και πλέον ευρώ που , όπως μάθαμε, θα στοιχίσει αυτό το έργο, θα μπορούσαν κάλλιστα να διανοιχθούν 5-6 κεντρικοί οδοί και αναφέρουμε ενδεικτικά τις οδούς Σπηλιοπούλου, Ανδρούτσου και Ανδρουτσοπούλου, διαφορετικά θα έχουμε εικόνες χειρότερες από αυτές που δημοσιεύουμε...

22/3/10


Ο δημοσιογράφος και βουλευτής Β. Μουλόπουλος στο Σιδηροδρομικό Σταθμό Λεχαινών

Ο Τύπος εγκατέλειψε αυτούς που έπρεπε να υπηρετεί


Υπηρετεί αυτούς που έπρεπε να ελέγχει


Βρίσκεται κοντά το τέλος της δημοσιογραφίας ; Ποιοι διαδραματίζουν το ρόλο του διαμορφωτή της κοινής γνώμης; Γιατί media στα μάτια της κοινής γνώμης έχουν γίνει «ανυπόληπτα»; Ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν τα περιφερειακά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης; Αυτές ήταν μόνο μερικές από τις ερωτήσεις που κλήθηκε να απαντήσει ο έγκριτος δημοσιογράφος και βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ κ. Βασίλης Μουλόπουλος κατά τη διάρκεια της ανοικτής συζήτησης που διοργάνωσε η Πολιτιστική Ομάδα Φράγμα στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Σάββατα στο Σταθμό». Σημείο συνάντησης το καφενείο στο Σιδηροδρομικό Σταθμό Λεχαινών που για μία ακόμη φορά ήταν κατάμεστο…

Ξεκινώντας ο κ. Μουλόπουλος ανέφερε ότι από τα μέσα του 18ου αιώνα, οπότε έγινε επάγγελμα, μέχρι σήμερα πολλές φορές υπήρξε ένα στήριγμα για τη δημοκρατία. «Πολλές φορές υπήρξε η Τέταρτη Εξουσία, αυτή που ήλεγχε, πολεμούσε και αποκάλυπτε τις καταχρηστικές και αυθαίρετες συμπεριφορές των τριών θεσμικών εξουσιών. Πολλές φορές μάλιστα υπερασπιζόταν τους αδύναμους και πολεμούσε τους ισχυρούς. Ήταν δηλαδή μία αντιεξουσία. Η δημοσιογραφία όμως σήμερα παύει να είναι Τέταρτη Εξουσία γιατί παύει να παίζει τον αντιεξουσιαστικό ρόλο της».

Ο δημοσιογράφος ανέφερε ότι τα τελευταία τριάντα χρόνια, με την επικράτηση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και συνέπεια αυτής, η Τέταρτη Εξουσία έχει μεταλλαχθεί σε μία εξουσία σαν τις άλλες και πολλές φορές χειρότερη και ισχυρότερη από αυτές. «Η εξουσία που εγκατέλειψε αυτούς που έπρεπε να υπηρετεί και τέθηκε στην υπηρεσία αυτών που θα έπρεπε να ελέγχει. Η μετάλλαξη αυτή είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις αλλαγές του σύγχρονου καπιταλισμού».

Χειραγώγηση της κοινής γνώμης

Αναφερόμενος στους εκδοτικούς ομίλους ο κ. Μουλόπουλος ανέφερε ότι πλέον δεν έχουν την πρόθεση να είναι η τέταρτη εξουσία. Αντίθετα σημειώνει ότι παράγουν ένα εμπόρευμα, το οποίο χαρακτηρίζει ως «σύνθετο προϊόν», την πληροφόρηση και απαιτούν κέρδη από αυτό. «Η χειραγώγηση της κοινής γνώμης είναι η βασική λειτουργία των media σήμερα. Αποτελούν τον ιδεολογικό βραχίονα των ισχυρών κέντρων εξουσίας. Αποστολή τους είναι να καταστέλλουν τις κοινωνικές συγκρούσεις, να υπονομεύουν τις διεκδικήσεις των εργαζομένων και να ποδηγετούν την πολιτική εξουσία».

Κρίση αξιοπιστίας

Ο βουλευτής δεν παρέλειψε να σχολιάσει την κρίση που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. «Πρόκειται για κρίση οικονομική, κρίση αξιοπιστίας. Τα media στα μάτια της κοινής γνώμης έχουν γίνει ‘ανυπόληπτα’ και οι δημοσιογράφοι ‘αλήτες και ρουφιάνοι’. Πολλοί αναρωτιούνται αν το τέλος της δημοσιογραφίας βρίσκεται πολύ κοντά. Η οικονομική κρίση που εξελίσσεται, απειλεί να σαρώσει στο διάβα της οικονομικές, κοινωνικές και εργασιακές σχέσεις. Να καταστρέψει πολλές αξίες μαζί με τους φορείς τους, μεταξύ των οποίων αυτή της δημοσιογραφίας». Ο κ. Μουλόπουλος επεσήμανε ότι η αναταραχή κάτω από τον ουρανό είναι βιβλική, ενώ αναφερόμενος για το πώς θα είναι ο κόσμος μετά την κρίση τόνισε «Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα ισχυρά κέντρα εξουσίας θα προσπαθήσουν να ελέγξουν και να κατευθύνουν τις αλλαγές με όπλο τα media και ομάδα κρούσης τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης που έχουν στη δούλεψή τους. Αυτούς που ο Sergio Halimi αποκαλεί ‘μαντρόσκυλα της εξουσίας’».

Περιφερειακός Τύπος

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ήταν η τοποθέτηση του κ. Μουλόπουλου σχετικά με τον Περιφερειακό Τύπο, για τον οποίο επεσήμανε ότι το νομοθετικό πλαίσιο που καθορίζει τους κανόνες λειτουργίας του ακόμα και με ‘εκπτώσεις’ που έχουν γίνει από την προηγούμενη κυβέρνηση, απέχει πολύ από την σκληρή πραγματικότητα. «Ο μικρός αριθμός σελίδων, η κατανομή της ύλης σε βάρος των τοπικών ειδήσεων και η μη χρησιμοποίηση επαγγελματιών δημοσιογράφων, είναι τρεις από τους βασικούς κανόνες που παραβιάζονται σε μόνιμη βάση. Ακόμα σε συνδυασμό με τη μη τήρηση των εργασιακών και ασφαλιστικών υποχρεώσεων, ακυρώνουν ουσιαστικά κάθε έννοια ελευθεροτυπίας και δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Οι δημοσιογράφοι αμείβονται λιγότερο, δεν ασφαλίζονται στο ταμείο τους, αλλά στην καλύτερη περίπτωση στο ΙΚΑ, και είναι εντελώς ανυπεράσπιστοι μπροστά στις επιλογές συμμαχιών και συμφερόντων του εκδότη». Τέλος αξίζει να αναφερθεί ότι κατά τη διάρκεια της συζήτησης που ακολούθησε, έγινε εκτενής αναφορά στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος σε επίπεδο νομού καθώς και σε πρόσφατα περιστατικά.

19/3/10


ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΜΑΡΤΙΟΥ 2010, ΩΡΑ 8 ΜΜ
ΣΤΟ ΚΑΦΕ –ΟΣΕ ΛΕΧΑΙΝΩΝ

ΜΜΕ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ-
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

ΟΜΙΛΗΤΗΣ
Ο κ. ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

Δημοσιογράφος-Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ

Ο Βασίλης Μουλόπουλοσ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946. Σπούδασε Οικονομία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Κατά τη διάρκεια της Χούντας δραστηριοποιήθηκε πολιτικά στο αντιδικτατορικό κίνημα και εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα της Lotta Conitnua. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1981. Είναι δημοσιογράφος και εργάζεται στην εφημερίδα «Το Βήμα» ως διευθυντής σύνταξης και αρθρογράφος. Είναι Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συντακτών.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ
Πολιτιστική Ομάδα Φράγμα
ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ (ΦΕΓΓΑΡΙΣΙΑ) ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΔΗΜΑΚΗ

Γιάννη, σε ποιο ονειρολίβαδο επιστρέφεις ξάφνου, κυλιόμενο βαρελάκι; Και μάλιστα φωτοπαρασκευαστής δραστικός, δούλος αφοσιωμένος των αφεντικών σου χεριών, άναρχος εικονολάτρης απύλωτος, που ως και κάτι συντοπίτες αδιάφορους ή και εικονομάχους τούς έφτασες, να γυρέψουν να σε κρεμάσουν (απορημέ-νοι) στον τοίχο. Πώς τα κατάφερες, που βίου απαράσκευος ως το τέλος επίμονος υπήρξες, πετεινό τ’ ουρανού με τον ελάχιστο σπόρο; Άραγε ως δεινός αλχημιστής του ενστίκτου, που ’χε το ελιξήριο διαρκούς παιδικότητας (άγριας) ανακαλύψει; Και πόσα εξ αυτού βάσανα εθησαύρισες;
Γιατί το κοντάρι σου, το και αργότερα πινέλο –κάποιοι απ’ το σχολείο ήδη το είχαν διαισθανθεί– διάνα στο καλοθρεμμένο μ’ αυταπάτες φωτόπουλο της νύχτας εκάρφωσες (αυτό που μαδημένο κι αλίπαστο, σε ασκητικές μερίδες επάρκεσε χρόνους εξηνταένα)• και άλμα επί κοντώ με στόμα ανοιχτό όλοι εχάζεψαν, στα τυφλά πάνω απ’ τη σκοτεινή πλευρά σου (πτώση ελεύθερη μετά, στης φαντασίας τα παπλώματα).
Γιάννη αδιάλλακτε, φεγγάρι τρύπιο ήταν αυτό ή δόλωμα διαστημοπαγίδας, που πέρασε από μέσα το βλέμμα σου και σκάλωσε για πάντα στο χάος; Γιατί τις είδα τις σκουληκότρυπες που άνοιξες• κόσμους ασύμβατους ζήτησαν να συνδέσουν (απείραχτους ακόμα –όπως σε όνειρα βρεφών– ακατοίκητους), σε μια επαρχία θανάσιμα υπερρεαλιστική, βαθιά –για έναν όπως εσύ– μοναχικότροπη.
Για πόσες πραγματώσεις του «εγώ» μπορεί και να περηφανεύτηκες, επιθετικά πάμφτωχε Γιάννη, στο πλούσιο το σαλόνι μόνιμα της επικαιρότητάς σου; Ποιο στοίχημα να κέρδισες (έτσι, σε διαρκή αυτοέκδοση και θυμηδία) έναντι όλων; Για πόσα αργύρια-φεγγάρια χειροποίητα (προβολείς της αδιάκοπης παράστασής σου) εσύ ποτέ δεν αυτοπαραδόθηκες, και πόσα έσβησες για πλάκα σε κατουρήματα υπαίθρια, μετά από αφρισμένες μπύρες;
Κι ήταν απόκριες καθημερνά (ολάκερη ζωή) ανθεκτικέ Γιάννη• κι εσύ σε μια αποθήκη του ΑΣΟ με επιστήθιο τον βασιλιά-καρνάβαλό σου, να παίζεις να τα πίνεις να περιγελάς, μέχρι το φελιζόλ να εμψυχωθεί, κάτι λινάτσες σου να κάνουνε παρέλαση. Μέχρι ο ΕΡΩΤΑΣ –με στέρησης καιρό–, άσπρο ψυχής να καταπέσει ίζημα (καύσιμο τέχνης), και σαν απέλπιδα κραυγή και μανιφέστο στους δρόμους της κωμόπολης να ποδοπατηθεί. Μέχρι τα κυπαρίσσια να ψηλώσουν τόσο, που ν’ ακουμπάν οι κορυφές τους στην πανσέληνο• ν’ ανεβοκατεβαίνεις μυστικά εσύ, αίσθημα αξημέρωτα ν’ αναπιάσεις. Κι οι λείες πέτρες οι ζωγραφιστές, αβγά καμιά φορά της ευτυχίας σκορπισμένα, μικρά να αποκτήσουν διαμπερή ανοίγματα, να παίρνουμε μάτι από ’δω αναπαυτικά εμείς, στιγμιότυπα χαμένου παραδείσου.

- - -

Και τώρα γενναίε Γιάννη, στον κόσμο των αφόρητα βουβών δώσε ξανά παράσταση, με τη βροντώδη τη φωνή που βέβαια δεν παρέδωσες (ούτε και τα πινέλα) διαβαίνοντας του Άδη τη γερμανική πύλη• βγάλε κλεμμένο φως από την τσέπη κι αναστάτωσε κι εκείνους τους άφεγγους. Θερσίτη-Γιάννη, στους Λεχαινίτες πεθαμένους Αγαμέμνονες –ξέρεις εσύ– φόρα και φωναχτά τα σκολιανά τους και ας ξαναχτυπήσουν. Ο ίππος, που εντός του χώθηκες, μιας Τροίας τέχνασμα δεν είναι, μα είναι κουτί λυόμενο στη γη παραχωμένο (μιας άλωσης αντίστροφης), σιγά σιγά μεθοδικά να αυτοδιαλυθεί.
Αλλά εσύ το ξέρω, κάτι θα σκαρφιστείς κι εκεί. Πάλι θα πλάσεις φούρνο-κόσμημα, με της νικοτίνης τα εμποτισμένα χέρια, να ψήσεις το χωμάτινο ψωμί. Και χρώματα (ωραία μοβ, άσπρα και πράσινα) θα φέρεις στα σκοτάδια. Τις τέσσερες εποχές από τον κήπο σου, θα βάλλεις στον περίκλειστο κοιτώνα, ψεύτικα παραθύρια. Γιάννη υποψιάζομαι, πως ήδη εξεκίνησες να ζωγραφίζεις από μέσα, το ξύλινο άλογό σου.

25. 2. 10
«Το κόκκινο βιβλίο»

16/3/10

ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ

ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ ΜΕ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ

Εν αναμονή της ανακοίνωσης χωροταξικού σχεδίου προγράμματος «Καλλικράτη», προβληματίζομαι μετά από ερωτήσεις των φίλων μου, αλλά μπορεί και ασυνείδητα εγώ να προκαλώ ερωτήματα που μένουν αναπάντητα και βασανιστικά.
Παίρνω υπόψη μου το γεγονός των προτάσεων που ακούγονται για τη συγκρότηση των δήμων της περιοχής μας και αναρωτιέμαι αν πράγματι αξίζει η συζήτηση να περιστρέφεται γύρω από το ζήτημα του ενός, των δύο ή ακόμη και των τριών δήμων που μπορεί να προκύψουν από την κυβερνητική πρόταση.
Έτσι, σκέφτομαι και δεν καταλήγω, εάν είναι παραπλανητικό το ζήτημα του εύρους των συνενούμενων δήμων που αναμένεται να προκύψουν ή σημαντικότερο αυτού που καθόλου δεν συζητείται, τουλάχιστον στην καθημερινότητα, το σχετικό με τη δομή και την όλη συγκρότηση των νέων δήμων και των θεσμικών τους οργάνων.
Ένας φίλος μου ανήκων ιδεολογικά στα αριστερά του σοσιαλιστικού χώρου ισχυρίζεται ότι προέχει το ζήτημα των αρμοδιοτήτων δικαιοδοσίας των δημοτικών διαμερισμάτων, των δήμων που θα καταργηθούν με το «Καλλικράτης». Θεωρεί δε σίγουρο ότι θα επαναληφθεί το φαινόμενο των συνενώσεων του «Καποδίστρια» με την ουσιαστική κατάργηση των Κοινοτήτων, με την εγκατάλειψη των χωριών και την επιδείνωση των χρόνιων προβλημάτων τους.
Άλλος φίλος μου με οικολογικές αναζητήσεις, για την επιτυχία ενός σχεδίου συνενώσεων των δήμων, θεωρεί απαραίτητο την ύπαρξη οράματος που να στηρίζεται σε στέρεη κοινωνικοοικονομική και πολιτιστική βάση και σε ορθή ανάλυση της δομής και των δυνατοτήτων της περιοχής. Αξιολογώντας δε ως αποτυχημένη την προηγούμενη εφαρμογή συνενώσεων «Καποδίστρια», τονίζει το απαράδεκτο γεγονός της παντελούς έλλειψης απολογισμού των πεπραγμένων.
Αλήθεια, αναφωνεί με αγανάκτηση, ποιο εκ των σοβαρών προβλημάτων και έργων υποδομής προωθήθηκε στην προηγούμενη δεκαετία: το πρόβλημα ύδρευσης, αποχέτευσης ή των σκουπιδιών ; Ποια ήταν τα κοινωνικά ή αναπτυξιακά κριτήρια που ελήφθησαν υπόψη στους «μεγαλόπνοους» σχεδιασμούς των;
Τέλος, ο εμπειρότερος όλων, φίλος μου με πλούσια ακτιβιστική δράση, υποστηρίζει με αυτοπεποίθηση τις παρακάτω ιδεολογικές αρχές ως βασική προϋπόθεση για μια αυθεντική λαϊκή αυτοδιοίκηση:
Κεντρικό όργανο εξουσίας του δήμου και νομοθετικό σώμα πρέπει να είναι το δημοτικό συμβούλιο, του οποίου η σύνθεση πρέπει να εξασφαλίζεται θεσμικά, προκειμένου όντως να αποτελεί την έκφραση των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας και όχι όργανο εξυπηρέτησης παρασιτικών κοινωνικών στρωμάτων. Από το δημοτικό συμβούλιο πρέπει να εκλέγονται ο δήμαρχος και η δημαρχιακή ή εκτελεστική επιτροπή καθώς και οι αντιδήμαρχοι. Στο δημοτικό συμβούλιο πρέπει να λογοδοτούν όλα τα όργανα εξουσίας του δήμου. Αλλά και το δημοτικό συμβούλιο πρέπει να λογοδοτεί ενώπιον τακτικών λαϊκών συνελεύσεων.
Αλλά, ως σημαντικότερη από όλες τις αρχές για την αυτοδιοικητική πολιτική σε άλλη βάση θα πρέπει να αναδεικνύεται η αρχή της άμεσης συμμετοχής των πολιτών και των οργανώσεων τους στην καθημερινή λειτουργία της αυτοδιοίκησης.
Οι προτεραιότητες και η αξιολόγηση των στόχων και των δράσεων πρέπει να καθορίζονται και να επιβάλλονται από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες.
Μετά από όλα αυτά, αναγκάστηκα να ασχοληθώ σοβαρότερα με το ζήτημα.
Στο διάστημα των δυο τελευταίων μηνών που πέρασαν, διάβασα αρκετά δημοσιεύματα εφημερίδων εν ενεργεία αυτοδιοικητικών παραγόντων και άκουσα με προσοχή απόψεις διαφόρων ειδημόνων του θέματος.
Παρότι, ως προς την ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, ακόμη δεν αισθάνομαι ικανός, έχω τουλάχιστον την άποψη ξεκάθαρα ότι οι οραματισμοί μας πρέπει να εκκινούν από την επανάσταση του 1871, από τις αρχές που καθιέρωσε: της αιρετότητας και της ανακλητικότητας των οργάνων της αυτοδιοίκησης, που και σήμερα όπως πάντα είναι αναγκαίες.
Και αντιθέτως, το μοντέλο αυτοδιοίκησης που προτείνεται, όπως κατάλαβα, έχει συγκεντρωτικό χαραχτήρα, αντιγράφοντας σε μικρογραφία τις λειτουργίες της κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας, όπως άλλωστε αυτό συνέβαινε σ’ όλη την ιστορία του θεσμού, που ζήσαμε στα χρόνια του μετεμφυλιακού κράτους και της μεταπολίτευσης.
Όλη η εξουσία, μετά την ανά τετραετία εκλογή των δημοτικών αρχών, εκπηγάζει από του ενός ανδρός την αρχή. Που μόνο τον πρώτο, δεύτερο χρόνο αναφέρεται στους συνεργάτες του και στον εαυτό του και στη συνέχεια μόνο στον εαυτό του και στο ανεπανάληπτο έργο του.
Έτσι, είναι μάλλον ο κανόνας το γεγονός ότι πρόσωπα εντελώς ακατάλληλα, βρέθηκαν επικεφαλής και μετεξελίχθηκαν σε επιβήτορες του θεσμού.
Δυστυχώς, καίτοι η πεποίθηση μου για την επιτυχία ενός οράματος στην περιοχή μας θέλω να στηρίζεται σε αρχές για τη διατήρηση του αυτοδιοίκητου των αγροτικών κωμοπόλεων και τη στενή σύνδεσή τους με τον αστικό πυρήνα τους εν προκειμένω, εξομολογούμαι ότι ακόμη και τώρα δεν κατέληξα εάν το όραμα της συνένωσης στην περιοχή που κάποτε ήκμασε η αρχαία Ήλιδα πράγματι είναι εφικτό και επίκαιρο με φυσικοϊστορικής σημασίας όρους και προϋποθέσεις.
Αγγ. Ζαχαριάδης

14/3/10

ΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΜΑΣ ΜΑΡΑΝΕ;
ΕΝΩ ΑΠΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΕΡΓΑ ΥΠΟΔΟΜΗΣ ΓΙΑ ΥΔΡΕΥΣΗ, ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΗ, ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ


Το θέμα της δημιουργίας πολιτικού αεροδρομίου στην Ανδραβίδα έχει γίνει σημαία για τους τοπικούς πολιτικούς και κομματικούς παράγοντες. Το έργο έχει προκηρυχθεί επανειλλημμένως και από τα δύο κόμματα εξουσίας, αλλά έργο δεν βλέπουμε. Ευτυχώς, λέμε εμείς γιατί είναι ένα έργο περιττό τη στιγμή που σε απόσταση 30 χιλιομέτρων λειτουργεί το πολιτικό αεροδρόμιο Αράξου, αλλά κυρίως τη στιγμή που παραμένουν άφαντα στοιχειώδη έργα υποδομής για την ευρύτερη περιοχή, όπως είναι το πρόγραμμα διαχείρισης των σκουπιδιών, οι αποχετεύσεις και οι βιολογικοί καθαρισμοί που έχουν αραχνιάσει, το πρόβλημα του νερού , η συνεχής υποβάθμιση του σιδηρόδρομου κ. ά.
Ας σταματήσουν ,λοιπόν, το παραμύθι του αεροδρομίου οι πολιτικάντηδες και ας διαθέσουν τα απαραίτητα κονδύλια για την επίλυση των παραπάνω προβλημάτων που μας εκθέτουν και υποβιβάζουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων αυτού του τόπου.
Αλλά για το θέμα αυτό ,θα επανέλθουμε αναλυτικότερα.

11/3/10

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΟ ΚΑΦΕ -ΟΣΕ ΛΕΧΑΙΝΩΝ


ΣΑΒΒΑΤΑ ΣΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΜΑΡΤΙΟΥ 2010, ΩΡΑ 8 ΜΜ
ΣΤΟ ΚΑΦΕ –ΟΣΕ ΛΕΧΑΙΝΩΝ

ΜΜΕ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ-
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

ΟΜΙΛΗΤΗΣ
Ο κ. ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ
Δημοσιογράφος-Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ
Πολιτιστική Ομάδα Φράγμα

ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

ΑΤΕΛΕΥΤΗΤΗ ΜΑΧΗ

Έχουν περάσει εξήντα δύο χρόνια από τη μάχη που έγινε την περίοδο του εμφύλιου πολέμου και διαισθανόμουν ότι κάποτε θα άνοιγε η συζήτηση αυτού του θέματος. Το γεγονός ένοιωθα επηρέαζε στο σκοτεινό ασυνείδητο τη ζωή μας, ήταν όπως η φωτιά που σιγοκαίει.
Οι αντάρτες ξεκίνησαν από τον Ερύμανθο και έφτασαν στην κωμόπολη 4 η ώρα το πρωί της 8 Ιουνίου 1948. Ήταν ένας αιφνιδιασμός που οργάνωσε ο Δημοκρατικός Στρατός και έληξε με επιτυχία σε τεσσεράμισι ώρες. Αυτά ιστορεί ο Αρίστος Καμαρινός στο βιβλίο του.
Δέκα μέτρα πιο πέρα από το σπίτι μου, παλιά υπήρχε στη γωνία της μικρής πλατείας ένα τσιμεντένιο πολυβολείο. Εκεί ήταν το επίκεντρο της μάχης. Και σ’ άλλα δέκα μέτρα, στην απέναντι μεριά, ένα άλλο πολυβολείο. Έμπαινα εκεί μικρό παιδί και όταν παρατηρούσα τους μαυρισμένους τοίχους του η φαντασία μου οργίαζε.
Ο καπετάν Νικήτας, το παλικάρι των προσφυγικών της Πάτρας και ο καπετάν Ζαχαριάς από τη Γαστούνη, πρωτοστατούσαν στη μάχη αυτή στον Ηλειακό Κάμπο: Λεχαινά, Ανδραβίδα, Καβάσιλα. Ήσαν αυτοί πρόσωπα θρυλικά για τους λαϊκούς ανθρώπους της Πελοποννήσου.
Αλήθεια, σκεφτόμουν, πόσο είχε επηρεάσει τη σκέψη και την κοινωνική ζωή το γεγονός αυτό, στο μικρόκοσμο της κοινότητας!
Στον ιστορικό χρόνο κάποια γεγονότα έχουν άλλη βαρύτητα και επηρεάζουν για χρόνια τις κοινωνικές εξελίξεις και τη συνείδηση. Συμπυκνώνουν τόση ουσία και δύναμη που άλλοτε δεν αρκεί ένας αιώνας για να ξεδιπλωθούν.
Αργότερα, θυμάμαι στην ταβέρνα της Σταμάτως, ένας παλιός αριστερός περιέγραφε σε μας τους νεώτερους, λεπτομέρειες για την εποχή που έγινε η μάχη, για πρόσωπα, οικογένειες, και καταστάσεις.
Μίλαγε για ώρες για τις διώξεις, για τους ξυλοδαρμούς, τις προβοκάτσιες που συμβαίνανε καθημερινά στην κωμόπολη, τις εξορίες, το κλίμα τρομοκρατίας του ντόπιου πληθυσμού που ανάγκασε πολλούς να φύγουν κυνηγημένοι στην πρωτεύουσα.
Τότε, πρωτάκουσα για την ιστορία ενός παλικαριού που κανείς δεν τίμησε τη μνήμη του μέχρι τώρα. Την άνοιξη του 1948, πριν από τη μάχη, ο Βενιζέλος Σχοινάς, τσαγκάρης στο επάγγελμα, μέλος του ΚΚΕ συνελήφθηκε και κρατήθηκε μήνες στη φυλακή μαζί με δυο άλλους πατριώτες, με μόνο λόγο την ιδεολογία τους και μετά από απόφαση του στρατοδικείου της Κορίνθου, αυτός εκτελέστηκε. Ένας αγνός ιδεολόγος που και οι πολιτικοί του αντίπαλοι έδειχναν σεβασμό στο πρόσωπό του.
Κάτω από την κυρίαρχη ιδεολογία της κοινότητας υπήρχε πολλά χρόνια μια σιωπηλή άποψη. Χαμηλόφωνα συζητιόταν με συμβολικές μεταφορές και υπονοούμενα, αλλά και κάποτε ανοιχτά και ξεκάθαρα, όσες φορές στάθηκε δυνατό να ξεπεραστούν οι φοβίες και τα σκοτεινά πάθη.
Για χρόνια είχε στηθεί ο μύθος του «Έλληνα» που πολεμούσε τους ξενοκίνητους βαρβάρους, το σύμβολο της «καθαρότητας» του γένους.
Η τοπική εξουσία στήθηκε με φτηνά υλικά και δύσκολα μπορούσε κάποιος να ξεπεράσει τα όρια που χάραξε το μετεμφυλιακό κράτος. Ο πρώτος τοπικός άρχοντας, σαν παλιός λεγεωνάριος, κάποτε επιδείκνυε ως τρόπαιο το κομμένο κεφάλι ενός αντάρτη.
Οι νικητές τότε, έστρεψαν την κεφαλή της Μέδουσας στην παιδική ψυχή μας.
Εμείς, παιδιά και έφηβοι στη δικτατορία και στη μεταπολίτευση από ένστικτο και συναίσθημα αναγκαστήκαμε να γεννήσουμε υπαρξιακά τους γονείς μας. Είχε χαθεί η ιστορική συνέχεια και η φαντασία γέμιζε τα κενά στην ιστορική μνήμη.
Ο ξάδελφος μου, που στη μάχη ο πατέρας του σκοτώθηκε στην πλευρά των χωροφυλάκων, αναρωτιέται μερικές φορές γιατί οι καλύτεροι φίλοι του είναι κομμουνιστές.
Ο πόλεμος πάντα ξεκινά με ιδεολογικά μέσα, συνεχίζεται με στρατιωτικό τρόπο και καταλήγει να διεξάγεται πάλι ιδεολογικά, ακόμη και αν χάνεται μια μάχη ή ακόμη αν προσωρινά χάνεται ο ίδιος πόλεμος που είναι με το δίκαιο της μιας πλευράς. Και αυτά ισχύουν ακόμη περισσότερο στον εμφύλιο.
Αλλά και στην πλευρά των ηττημένων δημιουργήθηκε στην κορυφή, αργότερα, ο άλλος μύθος.που έμοιαζε όπως ο θεός Ιανός με τα δυο πρόσωπα.
Έτσι, άργησε η αποκαθήλωση των ιδεολογημάτων που γαλουχηθήκαμε
Γιατί, έμμεσα ένοιωθες την αποκήρυξη των προσώπων που αγωνίστηκαν στον επαναστατικό δρόμο. Κάποιοι σου υπέβαλαν την ιδέα ότι ο αγώνας αυτός είχε ακρότητες και ήταν γεμάτος λάθη.
Έπρεπε, στα σκοτεινά, μόνος σου να αποφασίσεις με ποιούς θα πας. Και όσο τα χρόνια περνούσαν δεν ήξερες αν ήσουν με τους παρόντες ή με αυτούς που πέθαναν.
Έτσι, η μάχη έμεινε ατελεύτητη ιδεολογικά αφού δεν υπήρχαν αυτοί που θα υποστήριζαν τους μαχητές της.
Και είναι συνεχόμενη, με καθημερινό πόλεμο θέσεων, κινήσεις άμυνας και επίθεσης σε επιμέρους θέματα. Η σύγκρουση που εκφράστηκε τότε βίαια, έχει αλλάξει μορφές, αλλά εξακολουθεί να μένει στο βάθος, στην ουσία της, πάντα ίδια.

Αγγ. Ζαχαριάδης

7/3/10

Γεμάτα με μόλυβδο τα ποτάμια και οι λίμνες της χώρας


Υπερβάσεις σε βαρέα μέταλλα και κυρίως σε μόλυβδο, νικέλιο και υδράργυρο παρουσιάζουν τα ελληνικά ποτάμια και οι λίμνες της χώρας

Ειδικότερα υψηλές συγκεντρώσεις σε μόλυβδο παρατηρούνται σε είκοσι περιοχές μεταξύ των οποίων είναι οι Μεγάλη Πρέσπα, Κορώνεια, Λίμνη Αβρακία, Αλιάκμονας, Λίμνη Πολυφύτου, Βεγορίτιδα, Αξιός, Μικρή Πρέσπα, Εβρος, Αρδας, Νέστος, Βιστωνίδα, κ.α.), σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στην Υποεπιτροπή Υδατικών πόρων της Βουλής ο Γενικός Γραμματέας του ΥΠΕΚΑ κ. Ανδρέας Ανδρεαδάκης.

Το αισιόδοξο στοιχείο είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, τα νερά των ποταμών και λιμνών πληρούν τις προϋποθέσεις για παραγωγή πόσιμου νερού μετά από κατάλληλη επεξεργασία.

Εξαίρεση αποτελούν οι λίμνες Λαγκαδά, Βιστωνίτιδα και Χειμαρίτιδα, το ρέμα Σουλού, ο Ασωπός, ο Πηνειός Ηλείας, ο Λουδίας και τμήμα του ποταμού Αλφειού.

Σε ό,τι αφορά στα υπόγεια ύδατα και σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα δεδομένα (στοιχεία 2008) παρατηρείται πρόβλημα νιτρορύπανσης καθώς σε ποσοστό περίπου 20% παρατηρείται υπέρβαση του ορίου των 50 mg/l Ν-Ν03, που προκαλούν οι γεωργικές δραστηριότητες.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να παρατηρείται υποβάθμιση τόσο των επιφανειακών όσο και των υπόγειων νερών ιδίως στις λίμνες και ορισμένες παράκτιες περιοχές και υπόγειους υδροφορείς.

Σύμφωνα με τον κ. Ανδρεαδάκη η οικολογική κατάταξη των νερών στα ποτάμια της χώρας είναι υψηλή και καλή σε ποσοστό 47.6%, μέτρια και ελλιπής σε ποσοστό 51.1% και κακή σε ποσοστό 1.2%.

----------------
Το παραπάνω δημοσίευμα είναι από την εφημερίδα ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ και αναδημοσιεύτηκε στον Τοπικό Τύπο. Οπως διαβάσαμε μάλιστα, έχουν ζητηθεί αρμοδίως περισσότερες διευκρινίσεις για τα νερά του ποταμού Πηνειού Ηλείας τη στιγμή που ετοιμάζεται το διϋλιστήριο στο Φράγμα που θα υδροδοτήσει τον Ηλειακό κάμπο.

1/3/10

ΙΛΑΡΟΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

Ο Δήμος Τραγανού επέστρεψε το βιβλίο του Λούρμπα και ο κ.Κουλούρης δήλωσε ότι θα ζητήσει συγνώμη...

Η ιλαροτραγωδία γύρω από το γνωστό βιβλίο των κυρίων Λούρμπα-Κουλούρη συνεχίζεται και εκτός ορίων του Δήμου Λεχαινών.
Χθες στη συγκέντρωση που έγινε στο Τραγανό για το σχέδιο "Καλλικράτης" , σε διαμαρτυρία του επικεφαλής της αντιπολίτευσης στο Δήμο Τραγανού για χαρακτηρισμούς που αποδίδει το βιβλίο αυτό στο Τραγανό, ο κ.Κουλούρης δήλωσε ότι καταδικάζει το συγκεκριμένο σημείο του βιβλίου και δεσμεύεται να παραβρεθεί -αν χρειαστεί μαζί με τον συγγραφέα στο επόμενο δημοτικό συμβούλιο προκειμένου να ζητήσουν συγνώμη...Αυτά διαβάζουμε στη σημερινή "Πρωινή" του Πύργου.
Σήμερα ,όπως πληροφορηθήκαμε, ο Δήμος Τραγανού , σε ένδειξη διαμαρτυρίας, επέστρεψε στον κ.Κουλούρη το πακέτο με τα βιβλία που του είχε στείλει.
Και έπεται συνέχεια...